BARYTON
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1984
- Premiera: 1985. 03. 25
- Gatunek: Film psychologiczny, Film obyczajowy
- Dane techniczne: Barwny. 2613 m. 92 min.
Plenery: Szczawno-Zdrój.
- Fot. Muzeum Kinematografii w Łodzi
- Galeria zdjęć (11)
Do czasu ukazania się na ekranach "Barytona" zarówno Feliks Falk, jak i Janusz Zaorski mieli opinię reżyserów - demaskatorów, lubiących prowokować i burzyć wewnętrzny spokój widzów. Najwidoczniej etykietki te solidnie im już zbrzydły, gdyż zrealizowany w 1984 roku "Baryton" to typowe kino rozrywkowo-sensacyjne, programowo rezygnujące z psychologicznej głębi, filozoficznej zadumy i uniwersalnych przesłań. A przecież scenariusz do tego filmu wyszedł spod pióra Feliksa Falka, reżyseria zaś jest dziełem Janusza Zaorskiego. Czy twórcy sprawdzeni w repertuarze ambitnym, poradzili sobie z materią lekką, by nie rzec płochą, jaką jest czysta rozrywka? Za odpowiedź posłuży głos recenzenta, bynajmniej nie odosobniony: "Akcja zawiązuje się, komplikuje i toczy jak w dobrym kryminale. Co chwila wprowadzani jesteśmy na fałszywy trop, co chwila widzimy spięcia, spiętrzenia, wolty, zmiany tempa. Wszystkie wątki splatają się ze sobą w piękny warkocz, wszystkie porozwieszane na ścianach strzelby w finale - jak należy - wypalają. Zafascynowani sensacyjnym wręcz tokiem opowieści, lawinowym rozwojem wypadków, chętnie, za autorami filmu, rezygnujemy z psychologicznych niuansów, dajemy się porwać błyskotliwej i terkoczącej maszynce suspensu". Dbałość o dynamizm narracji popchnęła nawet Janusza Zaorskiego do wycięcia siedemnastu scen, czyli blisko pół godziny filmu! Znaleźli się jednak i tacy krytycy, którzy mimo formy rodem z kina akcji dostrzegli w treści "Barytona" "krytyczne studium środowiska artysty", "analizę gwiazdorstwa w planie prywatnym i socjologicznym", a nawet "metaforyczne wyobrażenie świata dekadenckiego, społeczeństwa w fazie rozkładu".
Akcja rozgrywa się w ostatnich dniach stycznia 1933 r. Do Polski, do rodzinnego miasta, przyjeżdża głośny w świecie baryton operowy Taviatini. Towarzyszą mu piękna żona Sophie, jej kuzyn Froelich, sekretarz Artur Netz i inni. Mistrz mimo sławy i powodzenia, jest znużony i zaniepokojony, przede wszystkim budową własnej opery w Strasbourgu. Sophie zdradza męża z sekretarzem Netzem, który pragnie zostać dyrektorem budowanej opery. Po bankiecie mistrz traci nieoczekiwanie głos. Netzowi udaje się otrzymać upragnioną nominację jak i uratować mistrza przed kompromitacją. Taviatini staje w oknie apartamentu, a głos płynie z płyty przez głośniki . . . Netz przegra jednak, stanowisko dyrektora opery obejmuje hitlerowiec Froelich. Następnego dnia - 30 stycznia 1933 r. - władzę w Niemczech przejmuje Hitler.
Ekipa - lista skrócona
- Reżyseria: Janusz Zaorski
- Scenariusz: Feliks Falk
- Zdjęcia: Witold Adamek
- Scenografia: Allan Starski
- Dekoracja wnętrz: Magdalena Dipont
- Kostiumy: Wiesława Starska
- Muzyka: Jerzy Satanowski
- Dźwięk: Danuta Zankowska
- Montaż: Halina Prugar-Ketling
- Charakteryzacja: Anna Adamek, Maria Dziewulska
- Kierownictwo produkcji: Barbara Pec-Ślesicka
- Produkcja: Studio Filmowe Perspektywa
- Obsada aktorska: Zbigniew Zapasiewicz (śpiewak Antoni Domagała vel Antonio Taviatini), Piotr Fronczewski (Artur Netz, sekretarz Taviatiniego), Janusz Bylczyński (Steinkeller, agent Taviatiniego), Marcin Troński (niemowa Leonardo, masażysta Taviatiniego), Małgorzata Pieczyńska (Sophie, żona Taviatiniego)
Nagrody
- 1985 - Janusz Zaorski Gdynia (do 1986 Gdańsk) (FPFF)-Nagroda Główna Jury
- 1985 - Feliks Falk Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za scenariusz
- 1985 - Witold Adamek Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za zdjęcia
