ECHO
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1964
- Premiera: 1964. 09. 25
- Gatunek: Film psychologiczny
- Dane techniczne: Czarno-biały. 2635 m. 87 min.
Plenery: Sopot (Grand Hotel, molo), Warszawa (hotel "Polonia", Aleje Jerozolimskie, muzeum na Pawiaku, gmach sądów na Lesznie), Łódź (róg ulic: Aleja Kościuszki i Zielonej), Piotrków Trybunalski.
- Fot. Muzeum Kinematografii w Łodzi
- Galeria zdjęć (10)
"Echo" to jeden z mniej znanych filmów spółki autorskiej braci Różewiczów. Dobrze zagrany i zrealizowany w ich ulubionej realistycznej konwencji, wyczulonej na pozornie nieefektowny szczegół i kultywowanej w przekonaniu, że w banalnych losach zwykłych ludzi kryją się prawdy ważne i uniwersalne. "Echo" porusza problem odpowiedzialności człowieka za swoje czyny. Stawia znów aktualne w kontekście dyskusji o lustracji pytania: Czy trzeba ponosić karę za stare grzechy, popełnione pod wpływem strachu i słabości? Czy wieloletnie uczciwe życie wymazuje dawne winy? Czy należy mieć wyrozumiałość dla tych, co nie mają predyspozycji, by być herosami i męczennikami?
Głównym bohaterem filmu jest ceniony adwokat Henryk. Przez dwadzieścia powojennych lat zdobył mocną pozycję zawodową, założył szczęśliwą, udaną rodzinę. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość, że jego nazwisko znajduje się na niedawno odnalezionej liście konfidentów gestapo. Podczas rozprawy sądowej przyznaje się do kolaboracji. Dodaje jednak, że człowiek, którego wydał, został też przezeń ostrzeżony o grożącym niebezpieczeństwie. Niestety, Henryk nie może dowieść swej niewinności, gdyż zadenuncjowany nie żyje. Od adwokata odsuwają się wszyscy: żona, dziecko, znajomi. Szykany i samotność sprawiają, że zaczyna myśleć o samobójstwie.
Ekipa
- Reżyseria: Stanisław Różewicz
- Współpraca reżyserska: Zbigniew Lewicki, Halina Lachowicz
- Scenariusz: Tadeusz Różewicz, Stanisław Różewicz
- Zdjęcia: Jerzy Wójcik
- Operator kamery: Franciszek Kądziołka
- Współpraca operatorska: Tadeusz Jakuczyn, Aleksander Lewandowski
- Scenografia: Tadeusz Wybult
- Współpraca scenograficzna: Felicja Blaszyńska, Marta Kobierska, Marian Wejman
- Muzyka: Wojciech Kilar
- Wykonanie muzyki: Filharmonia Narodowa (Warszawa) (orkiestra)
- Dyrygent: Stanisław Wisłocki
- Dźwięk: Jan Czerwiński, Jerzy Neugebauer
- Współpraca dźwiękowa: Zygmunt Nowak, Józef Tomporek
- Montaż: Lidia Pacewicz
- Współpraca montażowa: Urszula Mikołajczyk
- Charakteryzacja: Teresa Tomaszewska
- Współpraca charakteryzatorska: Aurelia Łopatowska
- Kierownictwo produkcji: Zwonimir Feric
- Współpraca produkcyjna: Bogusław Kozakiewicz, Helena Nowicka
- Produkcja: Zespół Filmowy Rytm
- Atelier: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)
- Laboratorium: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)
- Obsada aktorska: Wieńczysław Gliński (Henryk Głuchowski), Barbara Horawianka (Lucyna Głuchowska, żona Henryka), Tatiana Czechowska (Górkowa, wdowa po Józefie), Bronisław Dardziński (przewodniczący zespołu adwokackiego), Kazimierz Fabisiak (Kasperski, współlokator Henryka w hotelu "Polonia" w Warszawie), Zbigniew Józefowicz (nauczyciel gimnastyki Romka), Stanisław Milski (stary wędkarz na sopockim molo), Lech Ordon (Kamiński, kolega gimnazjalny Henryka spotkany w budynku sądów w Warszawie), Piotr Pawłowski (Alfred, przyjaciel Henryka), Jerzy Szpunar (skatowany więzień na Pawiaku), Ewa Wawrzoń (Zofia, żona Alfreda; w czołówce inicjał imienia: W.), Jolanta Umecka (dziewczyna w restauracji w Sopocie), Józef Zbiróg (klient Henryka spotkany na ulicy), Jacek Bławut (Romek, syn Głuchowskich), Tadeusz Gwiazdowski (kelner w restauracji w Sopocie; nie występuje w czołówce), Juliusz Lubicz-Lisowski (Zbigniew Sowiński, więzień na Pawiaku; nie występuje w czołówce), Józef Łodyński (więzień; nie występuje w czołówce; informacja niepewna, podawana w filmografii aktora zamieszczonej w "Filmowym Serwisie Prasowym"), Elżbieta Starostecka (Krysia Górkówna; nie występuje w czołówce), Zygmunt Zintel (kolejarz w przedziale pociągu; nie występuje w czołówce)
Nagrody
- 1964 - Wieńczysław Gliński Karlovy Vary (MFF)-Nagroda za najlepszą rolę męską
