MŁODOŚĆ CHOPINA
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1951
- Premiera: 1952. 03. 14
- Gatunek: Film muzyczny, Film historyczny, Film biograficzny
- Dane techniczne: Czarno-biały. 2900 m. 121 min.
Zdjęcia plenerowe kręcono w okolicach Łodzi, Łaska i Kazimierza n/Wisłą. Okres zdjęciowy: 9 lutego - 4 października 1951. Zdjęcia plenerowe zakończono w lipcu 1951. Dystrybucja filmu rozpoczęła się 25.03.1952.
- Fot. Muzeum Kinematografii w Łodzi
- Galeria zdjęć (16)
Scenariusz filmu powstał na podstawie nowel o Chopinie autorstwa Jerzego Broszkiewicza, Gustawa Bachnera, Stanisława Hadyny i Jana Korngolda. Pięć lat z życia Fryderyka Chopina przedstawił Aleksander Ford na tle burzliwych wydarzeń społecznych i historycznych. Z biografii kompozytora wybrał te zdarzenia, które odegrały najistotniejszą rolę w kształtowaniu się sylwetki twórczej artysty - kontakty z rewolucyjną młodzieżą warszawską, z grupą artystów - romantyków, poznanie nędzy polskiej wsi, ludowych pieśni chłopskich, pożegnanie z bardzo bliskim mu rodzinnym krajobrazem, którego wspomnienie będzie później powracać w jego muzyce, a wreszcie przeżycia związane z wieściami o wybuchu powstania listopadowego, a poźniej o jego klęsce. W tym ujęciu wielki kompozytor staje się człowiekiem "ludzkim" i bliskim, związanym z konkretnym okresem historycznym i z tej historii czerpiącym twórcze inspiracje. Jest to także w dużej mierze zasługą odtwórcy postaci Chopina, Czesława Wołłejki. Przedstawienie skomplikowanego świata wewnętrznego artysty, złożonego wizerunku psychicznego Chopina było zadaniem niezwykle trudnym i odpowiedzialnym. Młody Fryderyk w wykonaniu Wołłejki jest jednocześnie żywym, wrażliwym człowiekiem i wielkim natchnionym kompozytorem. Wykonanie utworów muzycznych towarzyszących akcji reżyser powierzył wybitnym polskim artystkom - pianistce Halinie Czerny-Stefańskiej, skrzypaczce Wandzie Wiłkomirskiej i śpiewaczce Stefanii Wojtowicz, które swym wykonaniem utworów Chopina, Bacha, Mozarta, Paganiniego wzbogaciły i ubarwiły film.
Fragment biografii wielkiego kompozytora, próba ujawnienia źródeł inspiracji jego dzieła i genezy jego narodowego stylu. Losy Fryderyka Chopina w latach 1825-1830, splecione z najważniejszymi wydarzeniami politycznymi tamtych lat, przedstawione w luźnej formie dramaturgicznej: Chopin podczas manifestacji studentów i dyskusja "romantyków" z "klasykami"; na przyjęciu u księcia licznie swoje utwory; w czasie nabożeństwa w kościele, gdzie poznaje Konstancję i improwizuje na organach; na wiejskim weselu i hucznej zabawie warszawskich rzemieślników; na koncercie Paganiniego . . . Pożegnanie z Polską to prawykonanie koncertu e-moll w Warszawie. Na emigracji - dysputy polityczne między Lelewelem, a księciem Czartoryskim, komponowanie etiudy c-moll "Rewolucyjnej" na wieść o wybuchu powstania listopadowego i jej wykonanie w Wiedniu na koncercie, który zamienia się w manifestację solidarności wiedeńczyków z powstańcami polskimi.
Ekipa - lista skrócona
- Reżyseria: Aleksander Ford
- Scenariusz: Aleksander Ford
- Zdjęcia: Jaroslav Tuzar
- Scenografia: Roman Mann
- Kostiumy: Teresa Roszkowska
- Dźwięk: Józef Koprowicz, Alfred Norkus
- Montaż: Krystyna Tunis
- Charakteryzacja: Jan Dobracki, Józef Kobik
- Kierownictwo produkcji: Kazimierz Gaszewski
- Produkcja: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)
- Obsada aktorska: Czesław Wołłejko (Fryderyk Chopin), Aleksandra Śląska (Konstancja Gładkowska), Jan Kurnakowicz (Józef Elsner , rektor szkoły)
Nagrody
- 1952 - Aleksander Ford Nagroda Państwowa I stopnia
- 1952 - Jaroslav Tuzar Nagroda Państwowa I stopnia
- 1952 - Czesław Wołłejko Nagroda Państwowa II stopnia
- 1952 - Kazimierz Serocki Nagroda Państwowa II stopnia
- 1952 - Karlovy Vary (MFF)-nagroda dla filmu biograficznego "film ten ukazuje ludowe i narodowe źródła muzyki Chopina, czerpiącej natchnienie z rewolucyjnych idei jego czasów"
- 1959 - Ferrara (PF "Lido deglo Esturi")-Złoty Medal
