filmpolski.pl: Film fabularny 1945-

NOCNY GOŚĆ

Rok 1456. Franciszek Villon z kamratami napada w lesie na kupca. Na wozie znajdują zmarłą na zarazę dziewczynę. Rezygnują z rabunku. Wieczór spędza Villon w gospodzie. Pije, tańczy - zabawę przerywa przybycie trędowatego. Tylko Villon nie boi się go dotknąć, traktuje go jak bliźniego. W łóżku kochanka Małgośka skarży się poecie, że nikt nie chce się z nią ożenić... Wieczorem na melinie Villon pisze i czyta kamratom balladę o wisielcach. Razem marzą o bogactwie. Pod osłoną nocy, w przebraniu mnichów, w czwórkę włamują się do kościoła. Villonowi ukazuje się zmarła matka. W nawie leżą ciała ofiar zarazy. Kamraci Villona rabują ze skarbca biżuterię i złote monety. Straż nie zdąży przeszkodzić złodziejom w ucieczce. Na melinie dzielą się łupem. W czasie gry w kości Montigne traci wszystko i ciosem sztyletu zabija oszukującego Thevenina. Villon z kamratami ucieka z meliny. Błądzi po mieście. Małgośka odmawia mu noclegu, gości osobników, którzy mogliby go zabić. Villon trafia do domu możnego arystokraty - Feliera. Gospodarz mówi, że jest w domu sam, częstuje poetę kolacją. Zjawiają się strażnicy. Szukają zabójcy. Felier twierdzi, że nikogo nie widział. Villon przedstawia się gospodarzowi jako poeta, magister sztuk. Śpiewa jedną ze swych ballad. Kątem oka dostrzega w drzwiach piękną, młodą kobietę - Katarzynę, która daje mu znak, aby nie zdradził się, że ją widział. W przedsennych wspomnieniach i majakach jawi się poecie rycerz spotkany w dzieciństwie, dziewczyna z lasu, matka ucząca go pacierza. "Drzewo życia", pod którym bywał z matką, zamienia się w drzewo wisielców. Otrząsnąwszy się ze snu Villon błądzi po domostwie Feliera. Spotkana znów Katarzyna zwierza mu się, że jest przybraną córką gospodarza, który teraz chce ją wydać za mąż za niekochanego człowieka. Poeta namawia Katarzynę do ucieczki. Bezskutecznie, także ona dotknięta jest zarazą. Villon trafia do dawnej komnaty tortur. Budzi się w nim podejrzenie, że Felier był człowiekiem Inkwizycji. Felier proponuje Villonowi karierę dworskiego poety - pieniądze i sławę w służbie księcia. Villon odrzuca ofertę, woli autentyczne burzliwe życie na wolności. W gwałtownym starciu poeta o mało nie zabija Feliera. O świcie opuszcza jego dom. Poeta zagląda - może w wyobraźni - do gospody. Pogodny taniec z kamratami zamienia się w męczący koszmar. Jasny obraz matki pod "drzewem życia"... Villon odchodzi, ginie we mgle.

Ekipa

Nagrody

Pierwowzory

NOCNY GOŚĆ w innych naszych bazach

Wersja do druku