filmpolski.pl: Film fabularny 1945-

GOSPEL ACCORDING TO HARRY

GOSPEL ACCORDING TO HARRY - galeria
Galeria zdjęć (1)

Lech Majewski jest reżyserem, pisarzem, poetą, drugim - obok Polańskiego - polskim "hollywoodczykiem", członkiem Związku Reżyserów Amerykańskich. W Hollywood mieszka i pracuje od lat, a trafił tam z Anglii, gdzie w 1981 reżyserował na Tamizie widowisko według "Odysei" Homera. Przedstawienie zobaczył Michael Hausman, producent filmów Miloça Formana. Zainteresował się spektaklem i debiutanckim filmem Majewskiego "Rycerz", prezentowanym wówczas w jednym z londyńskich kin. Gdy Majewski opowiedział mu o swojej powieści "Kasztanaja" i o planach jej sfilmowania, Hausman zaprosił go do Ameryki. Tak powstał film "Lot świerkowej gęsi". Wprawdzie widzom film się nie spodobał, ale zainteresowała się nim krytyka i środowisko filmowe. Nazwisko Majewskiego zaczęło być znane i to pozwoliło mu uzyskać fundusze na kolejny film - "Więźnia z Rio". "Ewangelia według Harry'ego", wyświetlana też pod tytułem "Pustynny lunch", powstała w 1993 r. we współpracy polsko-amerykańskiej. Zdjęcia kręcono na najrozleglejszych w Europie Środkowej wydmach w Słowińskim Parku Narodowym, a w obsadzie znaleźli się aktorzy amerykańscy i polscy. Krytyka określiła "Ewangelię według Harry'ego" jako "biblijną operę mydlaną", gorzką satyrę na Amerykę i współczesną cywilizację, w której surrealizm przeplata się z dosłownością, banał z misterium, patos z groteską. Reżyser podzielił swój film na części - rozdziały, nadając im nazwy ksiąg Pisma Świętego lub wymyślając w tym duchu własne. Akcja filmu rozgrywa się na kalifornijskiej pustyni, ale mogłaby gdziekolwiek indziej: nie ma już bowiem zakątka na Ziemi, na który nie wkroczyłaby cywilizacja przemysłowa. Nawet pustynia usiana jest telewizorami. Na piaszczystych wydmach stoi łóżko, telewizor, stół i krzesła, sprzęty kuchenne. Tutaj toczy się życie Karen i Wesa, młodego małżeństwa, które przeżywa głęboki kryzys uczuciowy. Bezpośrednią przyczyną nieporozumień jest niechęć Wesa do posiadania dzieci, których Karen tak bardzo pragnie. Zdesperowanej dziewczynie przychodzi w sukurs matka, która podburza ją opowieściami o swym nieudanym małżeństwie. Karen postanawia wreszcie opuścić Wesa i razem z matką znika wśród wydm. Wes cierpi i tęskni za żoną i nawet wizyta jego ojca, emerytowanego agenta ubezpieczeniowego, nie poprawia mu nastroju. Na szczęście Karen wraca, nie może żyć bez Wesa. Oboje próbują się kochać, ale wszechobecny piasek wdziera się wszędzie, także do łóżka, uwiera i kłuje. Pewnego dnia Wesowi składa wizytę Harry Weitz, poborca podatkowy. Chce uściślić informacje podane przez Wesa w jego ostatnim zeznaniu podatkowym. Staje się świadkiem bójki Wesa z mężczyzną podrywającym jego żonę, ochroniarzem samego prezydenta. W czasie walki Wes niespodziewanie dostaje ataku serca. Trzeba go operować, ale chory nie ma żadnego ubezpieczenia. Czy człowiek nie ubezpieczony ma prawo oczekiwać, że ktoś uratuje mu życie? Lekarze przysłani ze szpitala Świętego Krzyża robią wprawdzie co mogą (dyskutując nad chorym o samochodach), ale tylko do czasu, gdy na pustyni pojawia się z ekipą filmową Liz Taylor, która właśnie realizuje w pobliżu swój najnowszy film. Mit wielkiej gwiazdy działa na nich silniej niż poczucie obowiązku wobec pacjenta. Lekarze porzucają Wesa leżącego na stole operacyjnym z rozgrzebanym sercem, a sami ruszają na spotkanie ze sławną aktorką. Urodzony w Polsce Lech Majewski utrzymuje, że dzięki swej pozycji outsidera w amerykańskim społeczeństwie jest w stanie dojrzeć i przełożyć na język filmu pełniejszy obraz współczesnej Ameryki. "Podobnie jak wielu innych ludzi przyjechałem do tego kraju z przekonaniem, że to istny raj. Znalazłem tu i odkryłem wiele dobrego, lecz jednocześnie uderzyło mnie, jak bardzo ludzie tutaj nie czują się bezpiecznie" - mówił Majewski w wywiadach. - Surowość pustyni, z meblami absurdalnie wytyczającymi granice niewidzialnego domu, każe widzom postrzegać bohaterów jako archetypy. Wes i Karen to dwoje ludzi, którzy uginają się pod ciężarem, podobnie jak piasek wokół nich. Są odbiciem najciemniejszych uczuć, jakie drążą ludzi w tym kraju: rozpaczy, bezradności, gniewu".

Ekipa - lista skrócona

Wersja do druku