filmpolski.pl: Film fabularny 1945-

WOJNA DOMOWA

Strona 2 z 2 « Poprzednia strona

CO KAŻDY CHŁOPIEC (11)

Paweł myje się i elegancko ubiera. Wzbudza to zaniepokojenie pani Jankowskiej. Paweł wyjaśnia, że po prostu jest umówiony. Pani Zofia przeszukuje kieszenie marynarki Pawła i znajduje zdjęcie dziewczyny, z którą jej syn się umówił. Postanawia go śledzić. Idzie za synem do parku, chowając się za drzewami. Demaskuje ją strażnik miejski, robiąc jej awanturę za deptanie trawników. Paweł nie przyznaje się do matki. Zofia obawia się, że rychło zostanie babcią. Prosi pana Kazimierza, by porozmawiał z synem o "tych sprawach". Proponuje mężowi, aby zaczął od samoedukacji seksualnej. Pan Kazimierz po nieudanej próbie męskiej rozmowy z Pawłem idzie do księgarni po literaturę naukową. Swym zakłopotaniem powoduje zainteresowanie wszystkich klientów w księgarni. Pan Kazimierz zaczytuje się w książkach, które kupił. Pani Jankowska uważa jednak, że to lektury nie dla dzieci - wybiera tylko jedną cienką broszurę dla Pawła i drugą dla Anuli. Pan Kazimierz ma wręczyć Pawłowi uświadamiającą lekturę, bardzo to przeżywa. Pani Jankowska idzie do Ireny z lekturą dla Anuli. Sąsiadki wspominają swoją nastoletność. Anula, słysząc ich rozmowę, przedstawia im, jak wygląda współczesne tzw. chodzenie. W telewizji leci film "Pierwszy dzień wolności", w którym jedna scena jest wielce niedpowiednia dla młodzieży. Paweł chce obejrzeć film, ale ojciec kategorycznie mu zakazuje. Irena za to pozwala Anuli obejrzeć film. Wyjaśnia sąsiadce, że Henryk dyskretnie pilnuje siostrzenicy. Anula jest zrozpaczona, że telewizor musiał się zepsuć na najlepszej scenie. Pani Zofia nałogowo szpieguje syna (przez co ma stałe kłopoty ze strażnikami zieleni miejskiej). Pokazuje mężowi zbiór zdobytych przez nią zdjęć dziewczyn Pawła. Kazimierz rozmarza się rozpustnie, zazdroszcząc młodzieży swobody seksualnej, ale na wszelki wypadek ojciec zakłada Pawłowi książeczkę mieszkaniową.

Ekipa

Varia

MONOLOG ZEWNĘTRZNY (12)

Rodzice Pawła wychodzą na imieniny do cioci Jadwigi.Paweł nie chce iść. Ojciec za karę każe synowi zostać w domu, a by kara była surowsza, rekwiruje aparat telefoniczny, zamykając go w szafie. Każe też Pawłowi zastanowić się nad własnym życiem. Paweł rozpoczyna długotrwały monolog "zewnętrzny", słyszy w głowie rodzicielskie nakazy i zakazy. Przemyślenia Pawła są na tyle bolesne, że szuka pociechy w alkoholu i papierosach, które znajduje w biurku ojca. Dokonuje też aktu relaksacji w kąpieli z dużą ilością piany. Pianę kąpielową uzyskuje, używając drogiego zagranicznego olejku swojej mamy. Na koniec zajada smutki serem z musztardą. Załamany i zmęczony rozmyślaniami Paweł zasypia. Rodzice wracają z przyjęcia u cioci. Zastają w domu bałagan z wyraźnymi oznakami połamania przez syna zakazów (otwarta lodówka, zachlapana łazienka, wyciągnięty koniak - co prawda nie naruszony, drzwi pomazane hasłami, które pomagały Pawłowi zastanawiać się nad sobą, otwarta paczka papierosów). Paweł budząc się, czyni sobie wyrzut, że nie zdążył przed powrotem rodziców pozacierać śladów swoich rozmyślań. Za to rodzice konstatują, że pokolenie Pawła w ogóle nad niczym się nie zastanawia.

Ekipa

MŁODE TALENTY (13)

Paweł przeżywa męki twórcze. Chodzi po domu i wyspiewuje "rybkę": "Tak mi źle, tam mi źle, tak mi szaro". Pani Zofia bardzo się tym martwi. Paweł zwołuje swój zespół: Wojtka i Anulę. Starają się stworzyć przebój na Konkurs Młodych Talentów według recepty "musi być szybko, mieć rytm i treść - najlepiej o nieszczęśliwej miłości lub o zjawiskach przyrodniczych, ale wyłącznie przykrych". Do pracy twórczej włącza się pani Zofia, wymyśla rym do "szaro" - "makaron". Młodzi kompletują sprzęt muzyczny z kuchennego sprzętu pani Jankowskiej. Na odgłosy z góry Irena z Henrykiem reagują paniką, biegną sąsiadce na ratunek. Tam uspokajają się i z dumą przygladają się młodzieży. Atmosferę wesołości zaburza powrót Jankowskiego z delegacji. Ojciec daje się jednak ułagodzić i poprzestaje na wydaniu jednego zakazu: że syna do Sopotu na festiwal nie puści. Dzień konkursu. Przed drzwiami gmachu tłumy zainteresowanych. Wśród nich matka Wojtka, kolegi Pawła z zespołu. Jest ona bardzo negatywnie nastawiona do muzycznych wyczynów syna. Czyni zarzuty dyrekcji imprezy. Tymczasem na widowni szał, właśnie wystąpił bigbitowy zespół "Plastusie", duet fortepianowy Andrzej i Jacek, ulubienica prowadzącego imprezę - pięcioletnia, acz niezwykle poważna, Basia i wreszcie "Kocmołuchy" - zespół Pawła. Aplauz po występie jest tak duży, że przekonuje to matkę Wojtka do jego poczynań. "Kocmołuchy" zajmują drugie miejsce. Zwycięża Basia.


Tekst piosenki "Tylko wróć":
Tak mi źle, tak mi źle, tak mi szaro.
Każdy dzień ciągnie się jak makaron.
Wtedy był wiatr i mgła, porcja mżawki.
Zmokłaś Ty, zmokłem ja, zmokły na drzewach kawki.
Zmokły pończochy dwie typu je je.
Mnie mój cud, beatels but się rozkleił.
No, a najgorsze chyba że
starzy nie puszczą więcej cię.
Tak mi źle, tak mi źle, tak mi źle.

Tak mi źle, tak mi źle, tak mi łyso.
Szary jest kot i pies, szare dni są.
W szkole znów sporo luf z roli stonki.
Jeden szewc, ten co wiesz, robi już rolingstonki.
Tylko ty jesteś wciąż tak daleko.
Katar skróć, szybciej wróć, wróc bo czekam.
Przy budce ruchu, tam gdzie wiesz,
znajdziesz mnie zawsze, jeśli chcesz.
Tylko wróć, znajdziesz mnie, tam gdzie wiesz.

Ekipa

NOWY NABYTEK (14)

Paweł znajduje w gazecie ogłoszenie, że z ważnych powodów rodzinnych ktoś oddaje za darmo pudla z rodowodem. Ojciec nie chce słyszeć o żadnym psie, ale Pawłowi i Anuli udaje się namówić panią Irenę, by odpowiedziała na ogłoszenie. Pan z ogłoszenia przywozi pudla Korka, który nie znosi jego 3-letniego synka. "Korek" jest bardzo ładny, ale ciągle leje, zostaje więc przechrzczony na "Lejka". Poza tym gryzie książki, kapcie, jest nie do wytrzymania. Pan Kazimierz z zapałem rozpoczyna szkolenie "Lejka", próbuje oduczyć go siusiania metodą "dziennikarską". W końcu Kamińscy dają za wygraną i dają ogłoszenie, że chcą oddać psa "z ważnych powodów rodzinnych". Ponieważ na ogłoszenie nikt nie odpowiada, pani Irena i Anula odwożą psa poprzednim właścicielom do podwarszawskiej Podkowy Leśnej. Natomiast pan Henryk sprowadza cykliniarzy. Tymczasem zgłasza się chęta z ogłoszenia, jak się okazuje, poprzednia właścicielka "Korka". "Korek-Lejek" nie gryzie już Jędrusia, poprzedni właściciele przyjmują go z radością. Najbardziej rozczarowany jest pan Jankowski, który uczył psa dobrych manier.

Ekipa

SIŁA WYOBRAŹNI (15)

Paweł dowiaduje się, że jeden z jego szkolnych kolegów nie jest synem swoich rodziców, gdyż został wzięty z domu dziecka. Przejęty tym odkryciem, zaczyna spostrzegać to, czego dotychczas nie zauważał - że właściwie ani do matki, ani do ojca nie jest podobny. Może matka zdradziła ojca i rzeczywistym ojcem Pawła jest ktoś sławny? Einstein? Bohdan Tomaszewski? Wicherek? Bohdan Łazuka? Ale czy matka jest jego matką? Właściwie nic pewnego o sobie nie wie, nawet nie pamięta, o której godzinie się urodził. Pani Zofia po powrocie do domu cierpi z powodu ciężkiego dnia w pralni i lumbago. Paweł patrzy na nią podejrzliwie i zadaje trudne pytania. Matka nie ma siły rozmawiać, wysyła Pawła do sąsiadki. Paweł, pomagając Anuli w biologii, robi krzyżówki, chcąc sprawdzić zgodność swojej grupy krwi z grupami krwi rodziców. Wracając do domu Paweł widzi wychodzącą z mieszkania tajemniczą kobietę. Wyobraża sobie, że to jego matka - ta prawdziwa - której kiedyś Jankowscy ukradli wózek z niemowlakiem. Okazuje się jednak, że to tylko masażystka (pani Zofia ukrywała jej wizyty, aby mąż nie dowiedział się o kosztach). Wychodzi na jaw włamanie Pawła do szuflady ojca. Nie mając wyjścia, chłopak wyznaje rodzicom dręczące go obawy. Rodzice rozwiewają wątpliwości syna. Kazimierz przyznaje się Pawłowi, że w jego wieku również myslał, że jest dzieckiem adoptowanym. Z tym problemem poradził sobie uprawiając sport. Pani Zofia zaś twierdzi, że ojciec z Pawłem są podobni, jak dwie krople wody. Paweł oddziela się od starych kumpli i zaczyna biegać wokół boiska razem z Kowalskim.

Ekipa

Wersja do druku

Strona 2 z 2 « Poprzednia strona