DOM MOICH SYNÓW
- Film fabularny - telewizyjny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1975
- Premiera: 1975. 09. 05
- Dane techniczne: Barwny. 55 min.
Debiut reżyserski Gerarda Zalewskiego, autora m.in. "Zielonego - minionego" (1976) i "Mokrego szmalu" (1986). "Dom moich synów" to subtelny dramat psychologiczny, podejmujący problem rozpadu rodziny jako konsekwencji nieuchronnego postępu cywilizacyjnego. Główna bohaterka filmu, Jadwiga Górecka, wdowa po prowincjonalnym naczelniku stacji kolejowej, żyje samotnie w starym domu z ogrodem. Jej trzej synowie - Jerzy, Wiktor i Tadeusz - urządzili się w Warszawie. Pochłonięci bez reszty własnymi karierami od dawna nie odwiedzają matki. A tymczasem sąsiedzi Góreckiej chcą odkupić jej dom i ogród. Niezdecydowana kobieta postanawia jechać do stolicy i poradzić się synów. Podróż ta okazuje się jednak pasmem bolesnych rozczarowań. "Dom moich synów" w ciągu niespełna godziny daje nie tylko poruszające studium ludzkiej samotności, lecz także bezlitośnie demaskuje etyczną degrengoladę spowodowaną ślepym pędem do awansu. W pogoni za wysokim poziomem życia bohaterowie Zalewskiego gubią osobistą godność, autentyzm, prawdziwe aspiracje ideowe i intelektualne. Tracą też więź z najbliższymi, stają się pośmiewiskiem dla własnych dzieci, przez co przyczyniają się do ich wykolejenia. Ozdobą filmu jest występ Zofii Jaroszewskiej w roli Góreckiej. Ta znakomita aktorka teatralna debiutowała na ekranie na początku lat dwudziestych w "Zazdrości" Wiktora Biegańskiego. Rola w "Domu moich synów" jest jej powrotem do pracy na planie po wieloletniej przerwie. Pisał krytyk: "Refleksyjnemu aktorstwu Jaroszewskiej, nie pozbawionemu akcentów głębokiego dramatyzmu, film zawdzięcza swój szczególny nastrój. W filmowej relacji, która jest właściwie monologiem wewnętrznym bohaterki, mądra wyrozumiałość starej kobiety łagodzi drastyczność zjawisk, z jakimi się styka. Świadomość złożonej komplikacji współczesnego świata, cudzych dramatów, tonuje ostrość jej własnej klęski, a tym samym oskarżycielską tonację całego filmu".
Ekipa
- Reżyseria: Gerard Zalewski
- Współpraca reżyserska: Karol Dąbrowski
- Scenariusz: Ewa Przybylska, Ryszard Rydzewski
- Dialogi: Gerard Zalewski
- Zdjęcia: Zygmunt Samosiuk
- Operator kamery: Jacek Mierosławski
- Współpraca operatorska: Eugeniusz Gawrysiak, Kazimierz Pawlak
- Scenografia: Andrzej Płocki
- Scenograf II: Jerzy Muller, Jerzy Sajko
- Współpraca scenograficzna: Jan Pokrywiecki
- Kostiumy: Renata Własow
- Muzyka: Adam Walaciński
- Dyrygent: Adam Walaciński
- Dźwięk: Józef Bartczak
- Współpraca dźwiękowa: Hieronim Langner, Jerzy Ośniecki
- Montaż: Maria Leszczyńska
- Współpraca montażowa: Anna Krasowska
- Charakteryzacja: Jan Płażewski
- Kierownictwo produkcji: Jerzy Laskowski
- Kierownictwo produkcji II: Ryszard Kirejczyk
- Współpraca produkcyjna: Arkadiusz Piechal, Andrzej Seweryn
- Sekretariat planu: Bożena Idziak
- Produkcja: Zespół Filmowy Pryzmat
- Atelier: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)
- Laboratorium: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych (Warszawa)
- Obsada aktorska: Zofia Jaroszewska (Jadwiga Górecka), Marek Walczewski (Wiktor Górecki, syn Jadwigi), Lidia Korsakówna (Krystyna, żona Wiktora), Jerzy Kamas (Tadeusz Górecki, syn Jadwigi), Beata Tyszkiewicz (Alina, żona Tadeusza), Marek Lewandowski (Jerzy Górecki, syn Jadwigi), Irena Karel (Barbara, kochanka Jerzego), Stanisława Celińska (Bożenka, była sympatia Jerzego), Magdalena Cwen (Małgosia, dziewczyna Jerzego), Halina Kossobudzka (Germaine, ciotka Aliny), Irena Laskowska (Gralczakowa, sąsiadka Góreckiej), Alicja Raciszówna (gość na przyjęciu u Tadeusza Góreckiego), Tatiana Sosna-Sarno (Ewa, córka Krystyny i Wiktora), Anna Szczepaniak (sekretarka Wiktora Góreckiego), Gustaw Lutkiewicz (Gralczak, sąsiad Góreckiej), Wojciech Wysocki (Marek, syn Krystyny i Wiktora), Olga Bielska (gość na przyjęciu u Tadeusza Góreckiego; nie występuje w czołówce), Wiesław Drzewicz (gość na przyjęciu u Tadeusza Góreckiego; nie występuje w czołówce), Zbigniew Kryński (gość na przyjęciu u Tadeusza Góreckiego; nie występuje w czołówce)
Nagrody
- 1975 - Gerard Zalewski Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda Specjalna Jury w kategorii filmu telewizyjnego
- 1975 - Zofia Jaroszewska Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za pierwszoplanową rolę kobiecą w kategorii filmu telewizyjnego
- 1976 - Gerard Zalewski Monte Carlo (MFF Telewizyjnych)-wyróżnienie jury AMADE (Światowe Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci)
- 1976 - Gerard Zalewski Monte Carlo (MFF Telewizyjnych)-wyróżnienie OCIC (Międzynarodowe Katolickie Biuro Filmowe)
- 1976 - Gerard Zalewski Koszalin (KSF "Młodzi i Film")-nagroda "Jantar" za film telewizyjny
