DZIEWCZYNY DO WZIĘCIA
- Film fabularny - telewizyjny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1972
- Premiera: 1972. 08. 29
- Dane techniczne: Czarno-biały. 45 min.
Dziewczyny są do wzięcia raz w tygodniu: w sobotę. Przyjeżdżają do stolicy z podwarszawskich miejscowości z nadzieją na rozrywkę, na przerwanie monotonii szarej egzystencji, na poznanie mężczyzny, może - w perspektywie - na trwały związek. Wyprawiają się po męża i po odrobinę wielkomiejskiego blichtru. Z takim zamiarem przybywają pewnej soboty do Warszawy trzy panny. Są nieładne i bezbarwne, tandetnie ubrane, ale bardzo starają się utwierdzić w swojej wyjątkowości i atrakcyjności. Trzymając się sztywno żelaznej zasady, że porządna dziewczyna "nie zawiera znajomości na ulicy", dają się poderwać dopiero w kawiarni, gdzie wpadają w oko dwóm młodzieńcom z miasta, równie niezdecydowanym i skrępowanym jak one. By dodać sobie odwagi i wypaść jak najlepiej w oczach dziewcząt, panowie przedstawiają się jako "Inżynier" i "Magister". Ale ich ubogi repertuar metod podrywania sprowadza się do fundowania wybrankom kolejnych porcji kremu, co przynosi dość opłakane skutki "żołądkowe". Pójście do kina okazuje się już przedsięwzięciem za trudnym do zrealizowania, gdyż cała piątka nie może się zdecydować na konkretny tytuł i z góry zakłada, że nie starczy dla nich biletów. Gdy wydaje się, że z braku pomysłów przyjdzie zakończyć przed czasem tak dobrze rozpoczętą znajomość, honor męski ratuje znajomy kelner, "światowiec", właściciel mieszkania w stolicy, który zaprasza całe towarzystwo do siebie.
Bohaterowie filmu Kondratiuka: nudni i rozpaczliwie przeciętni, nieporadnie szukają wzajemnego kontaktu, są żałośni w tworzeniu mitów z własnych, nie zrealizowanych marzeń. Z uporem oszukują się, że wyjazd był opłacalny, a zawarte znajomości będą miały swój dalszy ciąg. Reżyser obserwuje ich wnikliwie, chłodno i beznamiętnie, bez cienia napastliwości, ale i bez sympatii. Sposobem narracji, ujęcia tematu, specyficznym gorzko-ironicznym humorem "Dziewczyny do wzięcia" przypominają wczesne filmy Milosa Formana ("Czarny Piotruś", "Miłość blondynki") i innych reżyserów czeskiej "nowej fali" końca lat 60, szalenie trafne i wnikliwe w swej prostocie.
Ekipa - lista skrócona
- Reżyseria: Janusz Kondratiuk
- Scenariusz: Janusz Kondratiuk
- Zdjęcia: Wiesław Pyda
- Scenografia: Adam T. Nowakowski
- Dekoracja wnętrz: Jolanta Komorowska
- Kostiumy: Jolanta Komorowska
- Muzyka: Czesław Niemen
- Dźwięk: Wiesław Ćwikliński, Krzysztof Wodziński
- Montaż: Lidia Pacewicz
- Charakteryzacja: Anna Grabowska
- Kierownictwo produkcji: Jerzy Nitecki
- Produkcja: Zespół Filmowy Pryzmat
- Obsada aktorska: Ewa Szykulska (dziewczyna pracująca na poczcie), Ewa Pielach (Pućka), Regina Regulska (dziewczyna, która nie lubi kremu), Jan Stawarz ("inżynier"), Jan Mateusz Nowakowski ("magister")
Nagrody
- 1972 - Złoty Ekran (przyznawany przez pismo "Ekran")
- 1973 - Koszalin (KSF "Młodzi i Film")-nagroda "Jantar" dla najlepszego filmu telewizyjnego; nazwa festiwalu: I Międzynarodowe Spotkania Filmowe "Młodzież na ekranie"
