filmpolski.pl: Film fabularny 1945-

WRONY (1994)

WRONY (1994) - galeria
Fot. Studio Filmowe "Oko"
Galeria zdjęć (4)

Na boisku szkolnym odbywa się lekcja wychowania fizycznego. Jedna z dziewczynek, chyba dziewięcioletnia, informuje nauczycielkę, że zapomniała kostiumu. Nauczycielka każe jej ćwiczyć w bieliźnie. Okazuje się, że bielizna małej jest nędzna, co wywołuje pogardliwy śmiech koleżanek. Mała brutalnie odtrąca opiekuńczy gest nauczycielki. Po zajęciach w szkole dziewczynka odwiedza chorego kolegę, matka chłopca spławia ją jednak bez ceremonii. Idąc do domu, mała mija po drodze szkołę baletową i podziwia przez okno tańczące dziewczynki, kupuje ciastka w cukierni (jedno porwał jej pies), próbuje wdać się w rozmowę z mężczyzną, który okazuje się cudzoziemcem. W pewnym domu widzi przez okno scenę rodzinną: ojciec i matka z czułością zajmują się mniej więcej trzyletnim dzieckiem. Dziewczynka wraca do pustego mieszkania. Matka musiała wrócić bardzo późno; kiedy rano dziewczynka się budzi, matka śpi obok. Dziewczynka informuje śpiącą, że odchodzi, bo bez niej matce będzie lżej. Wraca pod dom, w którym poprzedniego dnia widziała przez okno scenę rodzinną. Czeka; wreszcie Maleństwo pojawia się samo przed domem. Dziewczynka uprowadza małą, która idzie za nią bez protestu, usłyszawszy, że będą się bawić. Mała i Maleństwo wędrują przez miasto, wstępując po drodze do kościoła, gdzie odbywa się właśnie ceremonia ślubna. Maleństwo robi siusiu w majtki, muszą więc wyjść z kościoła. Mała prowadzi dziewczynkę do swego mieszkania (w którym matki oczywiście nie ma) i próbuje ją nakarmić zupą, przebiera ją też we własne szmatki. Potem wychodzą. Mała prowadzi Maleństwo nad morze, lokuje się razem z nią w łodzi i zapowiada, że odpłyną w świat. Maleństwo wpada do wody; Mała wyciąga dziecko na brzeg. Spędzają noc na plaży. Rano dziewczynka odprowadza Maleństwo pod drzwi domu rodziców i wraca do mieszkania matki. Tym razem matka jest w domu. Dziewczynka z trudem zdobywa się na prośbę: przytul mnie, mamo.
"Kończąc każdy kolejny film, obiecuję sobie, że w następnym opowiem o ludziach dorosłych - i nic z tego nie wychodzi. Tęsknota do dzieciństwa? Wtedy wystarczyło chłonąć życie, przyszłość czekała nienaruszona. A może po prostu robię filmy o dzieciach, bo lubię z nimi pracować? Są prawdziwe, otwarte" - powiedziała w jednym z wywiadów Dorota Kędzierzawska, autorka "Diabłów, diabłów" i wielu filmów krótkometrażowych. Przy realizacji filmu Kędzierzawska miała kłopoty z obsadą dwóch najważniejszych ról. Po dwóch dniach zdjęciowych okazało się bowiem, że wybrana spośród dwóch tysięcy kandydatek dziewczynka grająca Małą nie wytrzymuje psychicznie i fizycznie trudów realizacji. A ponieważ zdjęcia kręcone były w Toruniu, na miejscu trzeba było szukać kolejnej małej aktorki. Po 24 godzinach poszukiwań, Dorota Kędzierzawska przypadkowo spotkała na toruńskim rynku dziewczynkę grającą w gumę, która głośno klęła, gdyż coś jej nie wychodziło. To była Karolina Ostrożna i to ona w końcu zagrała w filmie Małą. Po tygodniu pracy okazało się, że trzeba także znaleźć nową odtwórczynię młodszej bohaterki bowiem wybrana do tej roli dziewczynka tak na prawdę wcale nie chciała grać, chciał tego jedynie jej ojciec. Po wyjeździe taty, dziecko odmówiło współpracy. Po radiowym ogłoszeniu przyprowadzono pięć dziewczynek, wśród których była wybrana ostatecznie przez Dorotę Kędzierzawską Kasia Szczepanik.

Ekipa - lista skrócona

Nagrody

WRONY (1994) w innych naszych bazach

Wersja do druku