GRY ULICZNE
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1996
- Premiera: 1996. 05. 24
- Gatunek: Film sensacyjny, Film polityczny
- Dane techniczne: Barwny. 100 min.
Plenery: Warszawa, Kraków.
Trzymający w napięciu film z gatunku political fiction, po który coraz śmielej sięgają polscy filmowcy. Jego premierze towarzyszyły skrajnie odmienne recenzje. Jedni widzieli w nim niekonsekwentną, wtórną i aktorsko nieudaną próbę spożytkowania polityki w kinie. Inni zaś nie zawahali się ochrzcić "Gier..." jednym z ciekawszych filmów o polskiej współczesności. Zarzutom o kolejne powielanie wzorców amerykańskiego kina akcji towarzyszyły głosy o tym, że film "mówi kawał prawdy", przejmująco ukazuje rosnący dystans między dawnymi opozycjonistami a nowym pokoleniem, wreszcie dokumentuje zadziwiającą zgodność i zrozumienie panujące bez względu na wiek w "obozie morderców" i ich sojuszników. Główną rolę w "Grach ulicznych" zagrał Redbad Klijnstra - absolwent warszawskiej PWST, wywodzący się z polsko-holenderskiej rodziny. Młody aktor blisko dwadzieścia lat spędził w Amsterdamie i nie obciążała go żadna wiedza o życiu w PRL-u. Zdobywał ją razem ze swym filmowym bohaterem. W postać jego przyjaciela, operatora Witka, wcielił się Robert Gonera, który błysnął wcześniej w poruszającej "Samowolce" Feliksa Falka. Janek Rosa (dziennikarz) i jego przyjaciel Witek (operator) robią ostre, gorące reportaże dla pewnej prywatnej telewizji. Są profesjonalni, odważni - rozpracowują siatkę handlarzy semteksem, materiałem wybuchowym używanym przez terrorystów. Ktoś podrzuca Jankowi kasetę video. To swoisty donos: ukrywający się w cieniu mężczyzna oskarża znanego polityka - senatora Makowskiego - że w 1977 roku był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie "Katman" i ponosi odpowiedzialność za śmierć swego przyjaciela Stanisława Pyjasa, studenta Uniwersytetu Jagiellońskiego, działacza opozycji. Dla chłopców śmierć Pyjasa - prawdopodobnie zamordowanego przez SB - to archeologia. Odległe, mało znaczące wydarzenie. Nie chcą się w tym babrać. Dopiero arogancja Makowskiego prowokuje ich do działania. Przystępują do mozolnego dziennikarskiego dochodzenia. Postać Pyjasa zaczyna nabierać wyrazistości - nie jest już pomnikiem, legendą pokolenia rodziców. Okazuje się taki sam jak oni. Normalny. Czasem śmieszny, czasem wzniosły, naiwny, odważny. Miał plany, kogoś kochał, chciał żyć, a nie żyje. Z każdym dniem chłopcy wiedzą więcej. Być może za dużo . . . Ginie koronny świadek. Wątek sprawy Pyjasa zaczyna krzyżować się z semteksową aferą . . .
Ekipa - lista skrócona
- Reżyseria: Krzysztof Krauze
- Scenariusz: Jerzy Morawski, Krzysztof Krauze
- Zdjęcia: Łukasz Kośmicki
- Scenografia: Magdalena Dipont, Roman Tarwacki
- Dekoracja wnętrz: Magdalena Dipont, Roman Tarwacki
- Kostiumy: Magdalena Biedrzycka
- Muzyka: Maciej Zieliński
- Dźwięk: Jan Freda
- Montaż: Ewa Romanowska-Różewicz
- Charakteryzacja: Elena Małecka, Magdalena Łęcka
- Kierownictwo produkcji: Janusz Wąchała
- Producent: Dariusz Jabłoński
- Produkcja: Telewizja Polska
- Obsada aktorska: Redbad Klijnstra (Janek Rosa), Robert Gonera (operator Witek), Grażyna Wolszczak (Maria), Andrzej Precigs (senator Makowski), Waldemar Szczepaniak (Andrzej, szef telewizji)
Nagrody
- 1996 - Krzysztof Krauze Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda Specjalna Jury
- 1996 - Łukasz Kośmicki Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za zdjęcia
- 1996 - Ewa Romanowska-Różewicz Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za montaż
- 1996 - Krzysztof Krauze Machiner (nagroda miesięcznika "Machina") w kategorii: najlepszy film polski
- 1997 - Krzysztof Krauze Tarnów (Tarnowska Nagroda Filmowa)-Brązowa Statuetka Leliwity - Nagroda Główna
- 1997 - Krzysztof Krauze Tarnów (Tarnowska Nagroda Filmowa)-Nagroda Publiczności
