SŁONECZNY ZEGAR
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1997
- Premiera: 1997. 11. 21
- Dane techniczne: Barwny. 107 min.
Trzecia i ostatnia (choć reżyser czasem przebąkuje o ciągu dalszym) część rodzinnej sagi Andrzeja Kondratiuka. Najpierw były "Cztery pory roku" (1984) - film szokujący swą otwartością i szczerością w ukazywaniu prywatnych, wręcz intymnych szczegółów z życia rodziny Kondratiuków, pędzącej leniwy żywot w drewnianej chałupie we wsi Gzowo nad Narwią. Potem przyszło "Wrzeciono czasu" (1995). To, co wcześniej dziwiło i denerwowało, teraz wzbudziło zachwyt krytyki i wiernej reżyserowi widowni. W powodzi amerykańskiej, perfekcyjnej technicznie, lecz myślowo żenującej tandety "Wrzeciono czasu" fascynowało jako dzieło jednego człowieka, mającego do pomocy jedynie żonę i garstkę zaprzyjaźnionych współpracowników. Fantastyczne, ukazujące piękno przyrody plenery; czasem gorzka, czasem humorystyczna refleksja na temat czasu, przemijania i znaczenia filmowej twórczości sprawiły, że o Kondratiuku znów zrobiło się głośno. Mimo programowej afabularności jego "Wrzeciono..." zyskało miano jednego z najciekawszych filmów roku. Zrealizowany zaledwie dwa lata później (zawrotne tempo jak na autora "Hydrozagadki") "Słoneczny zegar" nie miał już tak przychylnego przyjęcia. Być może powstał zbyt szybko, by widownia zdołała ponownie przełknąć taką dawkę niełatwego przecież kina. Akcja (jeśli w ogóle można o niej mówić) ostatniej części tryptyku toczy się znowu w Gzowie. Głównym tematem filmu są wzajemne relacje Kondratiuka i jego żony, znanej aktorki Igi Cembrzyńskiej. Łączy ich nie tylko małżeństwo, ale i wspólna miłość do sztuki. W autoironicznym, często humorystycznym tonie reżyser ukazuje słabość do znacznie młodszych od siebie kobiet; przywołuje wspomnienia z dzieciństwa spędzonego na Syberii; przejmująco mówi o niemal mistycznej więzi, łączącej dwoje ludzi. Więzi, której nie są w stanie rozerwać ani chwilowe odejścia, ani przejściowe kryzysy, ani zdrady. "Słoneczny zegar", podobnie jak dwie poprzednie części tryptyku, jest niejednorodny stylistycznie. Sceny inscenizowane przeplatają się z niemal dokumentalnymi, zgrywa i celowe pozerstwo sąsiadują z powagą i bliską ekshibicjonizmowi szczerością. I chociaż w końcówce filmu są już bardzo starzy, kręcą z uporem dalej ten sam film - film ich życia . . . "Słoneczny zegar".
Ekipa
- Reżyseria: Andrzej Kondratiuk
- Współpraca reżyserska: Iga Cembrzyńska, Ajka Tarasow
- Scenariusz: Andrzej Kondratiuk
- Dialogi: Andrzej Kondratiuk
- Zdjęcia: Zbigniew Hałatek, Andrzej Kondratiuk, Maciej Kijowski, Józef Romasz
- Scenografia: Andrzej Kondratiuk
- Dekoracja wnętrz: Andrzej Kondratiuk
- Kostiumy: Andrzej Kondratiuk
- Muzyka: Iga Cembrzyńska
- Wykonanie muzyki: Klaudiusz Baran, Krzysztof Bednarczyk, Jacek Szczygieł, Jacek Wąsowski
- Opracowanie muzyczne: Małgorzata Przedpełska-Bieniek
- Konsultacja muzyczna: Małgorzata Przedpełska-Bieniek (nie występuje w czołówce)
- Dźwięk: Krzysztof Grabowski
- Imitator dźwięku: Henryk Zastróżny
- Montaż dźwięku: Aleksander Musiałowski
- Montaż: Anna Krasowska
- Asystent montażysty: Zbigniew Osiński
- Kierownictwo produkcji: Anna Wojdat
- Pomoc na planie: Roman Mielczarek
- Producent: Iga Cembrzyńska
- Produkcja: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych (Warszawa)
- Koprodukcja: Telewizja Polska, Komitet Kinematografii, Iga Film - spółka filmowa
- Współfinansowanie: Agencja Produkcji Filmowej
- Laboratorium: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (Warszawa)
- Obsada aktorska: Iga Cembrzyńska (Marynia), Andrzej Kondratiuk (Andrzej), Katarzyna Figura (Matylda), Roman Mielczarek (Roman), Piotruś Małkiewicz (mały Andrzej), Marek Grzebiela (Anioł-Mareczek, malarz artysta), Jan Gąsior (Diabeł-Janek), Celina Nalepa (narzeczona Romana), Iwona Wietrzyńska (bliźniaczka Asia), Katarzyna Wietrzyńska (bliźniaczka Kasia), dziewczyny z Agencji Aktorskiej "Gudejko", Małgorzata Morawska (Gosia-fryzjerka; nie występuje w czołówce), Wanda Gąsior (matka Andrzeja; nie występuje w czołówce)
- Obsada dubbingu: Artur Barciś, Zbigniew Buczkowski, Antonina Girycz, Marta Klubowicz, Zbigniew Zamachowski
Nagrody
- 1998 - Tarnów (Tarnowska Nagroda Filmowa)-Srebrna Statuetka Leliwity - Nagroda Specjalna za konsekwencję kreacji odrębnego filmowego świata
Patrz także:
- 1984 - CZTERY PORY ROKU
- 1995 - WRZECIONO CZASU
