filmpolski.pl: Film fabularny 1945-

TO JA, ZŁODZIEJ

TO JA, ZŁODZIEJ - galeria
Fot. Studio Filmowe "Oko"
Galeria zdjęć (13)

Ani sława, ani majątek, ani nawet uznanie w świecie nie zapewnia satysfakcji i szczęścia w życiu. Od pewnego czasu Seweryn, wzięty kompozytor, doświadczał tego na własnej osobie. Kłótnia z byłą kochanką, kłótnia z zazdrosną żoną, atmosfera wiecznego małżeńskiego (i pozamałżeńskiego) niezrozumienia. Nic dziwnego, że w takiej sytuacji Seweryn nie mógł zauważyć, że od wielu dni bezszelestnie i precyzyjnie śledzi go auto z dwójką mężczyzn "od Maksa". Gomez i Cygan gwarantują, że jego piękny jaguar nie ma żadnych szans. Już wkrótce znajdzie się w "dziupli" gangu. To są spece od takiej roboty, a Maks nie toleruje fuszerki. A jednak zdarzyło się. Nie za sprawą policji czy groźnej konkurencji, ale szesnastoletniego chłopca, któremu pomógł przypadek i przysłowiowy łut szczęścia. Tym razem łupem Jaja staje się nie kolejne radio, ale najnowszy model jaguara, razem z nutami ukończonego utworu. Taki "sukces" przerósł oczekiwania zarówno Jaja, jak i jego jedenastoletniego przyjaciela, wiernie towarzyszącego mu w "radiowych" eskapadach. Wraz z kradzieżą jaguara życie Jaja niespodziewanie się komplikuje. Zauroczony urodą i klasą Julii, córki Seweryna, a także pięknem skomponowanej przez niego muzyki, chłopak zawaha się, nim przekaże gangowi swój cenny wkup. A może to, co wydaje się zaprzepaszczeniem życiowej szansy jest właśnie skorzystaniem z niej? Jajo, który za wcześnie nauczył się żyć na własny rachunek zrozumie niespodziewanie, że nie jest sam. Ma przecież swojego dziwnego anioła stróża. Wyskocz - były bokser, obecnie właściciel warsztatu samochodowego ofiaruje chłopcu nie tylko schronienie po ucieczce z nieprzyjaznego domu, ale także - co ważniejsze - prawdziwą męską przyjaźń. Na swój brutalny, a jednocześnie czuły sposób stara się wyznaczyć chłopakowi właściwą drogą, z dala od Maksa, "koksu" i bandziorów. W groźnym momencie rozprawy z samochodową mafią podejmie w jego obronie największe ryzyko. Prawdziwym zwycięzcą w walce o duszę chłopaka jest Babcia. To u niej, na przedmieściach, w rozwalającej się stodole przechowuje Jajo cud auto. Wnuczek, który zwyczajowo pojawia się by posprzątać, drewna narąbać, dołożyć do skarbonki część utargu na radiach, poznaje jej największe marzenie: zanim nadejdzie zima, zanim zabierze ją rychła śmierć, jeszcze raz pojechać do kościoła. Zaskoczony sobą samym Jajo zdecyduje się na ryzyko, aby ukradzionym jaguarem z fasonem zawieźć Babcię wprost pod schody najokazalszej w mieście katedry.
Film powstał na podstawie scenariusza Piotra Wereśniaka "Zanim przyjdzie zima", który w 1995 roku zdobył główną nagrodę w konkursie Filmnetu. Tym sukcesem Wereśniak, wtedy był jeszcze studentem, zwrócił na siebie uwagę po raz pierwszy. Scenariusz początkowo pomyślany był jako podstawa godzinnego filmu telewizyjnego. Jacek Bromski najpierw miał go produkować, potem reżyserować. Producentem miała być telewizja Filmnet, która jednak wkrótce została wchłonięta przez Canal+. Prawa do tekstu pozostały w gestii południowoafrykańskiej firmy M-Net. Po kilku latach projekt wrócił do Polski, do studia Filmowego "OKO". To właśnie "OKO" zaproponowało Bromskiemu zrobienie filmu. Bromski wspomina: "Kiedy po latach, za namową Tadeusza Chmielewskiego przeczytałem go (scenariusz - przyp. red.) na nowo, postanowiłem opowiedzieć tę historię inaczej i w sposobie opowiadania zobaczyłem szansę na film formalnie inny niż te, które robiłem do tej pory. A to dla reżysera jest zawsze perspektywa bardzo kusząca". Po sukcesie "U Pana Boga za piecem" mówiono, że Jacek Bromski najlepiej czuje się w komedii. Film "To ja złodziej" nie jest jednak komedią w pełnym tego słowa znaczeniu. Chociaż nie brakuje w nim charakterystycznego dla Bromskiego humoru, film traktuje o rzeczach poważnych: o nastolatkach z rozbitych, patologicznych rodzin, którzy samodzielnie zadecydować muszą, czy ich dorosłe życie musi wiązać się z notorycznym łamaniem prawa, czy też dana im będzie szansa wyjścia na prostą. Sam reżyser pytany o to, jaki będzie jego film: smutny, czy śmieszny odpowiedział: "Trudno mi określić jego gatunek, ale gdybym został zmuszony do tego na torturach, to pewnie wykrztusił bym z siebie określenie w rodzaju 'poważna komedia dygresyjna'. Kiedy moja żona opowiada jakąś historię, która normalnie daje się opowiedzieć w dziesięć minut, zajmuje jej to zwykle około pół godziny, albo i dłużej. Tyle po drodze pojawia się dygresji i wątków ubocznych, z których jednak każdy ma swój ciężar, a przynajmniej puentę. Pozazdrościłem jej tej zdolności i pomyślałem, że dałoby się w ten sposób nakręcić film". (na podstawie materiałów promocyjnych dystrybutora).

Ekipa - lista skrócona

Nagrody

TO JA, ZŁODZIEJ w innych naszych bazach

Wersja do druku