MÓJ NIKIFOR
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 2004
- Premiera: 2004. 09. 24
- Dane techniczne: Barwny. 96 min.
Okres zdjęciowy: 3 marca - 1 czerwca 2004. Plenery: Krynica, Nowy Sącz i okolice, Warszawa.
Krynica, 1960. Do mieszczącej się przy deptaku pracowni Włosińskiego wchodzi Nikifor i rozpakowuje swój warsztat malarski. Spokojne, uregulowane, zaplanowane do ostatniego szczegółu życie Włosińskiego ulega zakłóceniu. Włosiński próbuje pozbyć się natrętnego gościa. Postanawia odnaleźć rodzinę Nikifora. Okazuje się, że Nikifor żyje całkowicie samotnie. Mieszka kątem, nie ma nawet metryki. Z punktu widzenia prawa... nie istnieje. Włosińskiemu udaje się tylko ustalić, że pochodzi z matki niemowy i nieznanego ojca (krynicka plotka głosi, że był nim Gierymski). Włosiński nie należy do entuzjastów malarstwa ludowego. W miarę jak poznaje Nikifora, zaczyna doceniać jego dzieło. Widzi żarliwą wiarę Nikifora, a jednocześnie duchową wolność. Odkrywa, że malarstwie oznacza ona niezależność od opinii, w życiu - brak przywiązania do doczesności i głęboką pokorę. Widzi, jak sam jest głęboko zniewolony przez malarskie wykształcenie - uzależniony do malarskiej tradycji, od ocen i sądów. Od marzeń o sukcesie, o materialnej stabilizacji. Wychodzi na jaw, że Nikifor ma otwartą gruźlicę. Włosiński, dzieląc z nim pracownię ryzykuje nie tylko własnym życiem - ma rodzinę. Nikifor nie chce iść do szpitala, szkoda mu czasu, chce malować. Włosiński, aby umieścić go, musi wziąć nad nim opiekę oprawną. Na tę wiadomość żona wraz dziećmi przenoszą się do Krakowa. Nie pomagają tłumaczenia, że Nikifor jest umierający i ta opieka jest na kilka miesięcy. Jest rok 1967. Minęło 7 lat. Nikifor ciągle żyje. Spotykamy Włosińskiego i Nikifora w przededniu największego, polskiego, triumfu Nikifora - wielkiej, retrospektywnej wystawy w warszawskiej "Zachęcie" (skądinąd spóźnionej, bo w tym czasie Nikifor zaliczany jest już do piątki najwybitniejszych "naiwnych" świata). Widzimy, jak zmieniło się życie Włosińskiego. Porzucił malarskie ambicje. Sensem jego życia stała się opieka nad genialnym malarzem. Przepłacił to rozpadem rodziny. Mija kilka miesięcy. Włosiński czuwa przy łóżku umierającego Nikifora. Przyjeżdża żona Włosińskiego, być może, jest to początek pojednania.
Ekipa - lista skrócona
- Reżyseria: Krzysztof Krauze
- Scenariusz: Joanna Kos, Krzysztof Krauze
- Zdjęcia: Krzysztof Ptak
- Scenografia: Magdalena Dipont
- Dekoracja wnętrz: Magdalena Dipont, Anna Wunderlich
- Kostiumy: Dorota Roqueplo
- Muzyka: Bartłomiej Gliniak
- Dźwięk: Nikodem Wołk-Łaniewski
- Montaż: Krzysztof Szpetmański
- Charakteryzacja: Maria Dziewulska
- Kierownictwo produkcji: Dorota Ostrowska-Orlińska, Jan Kaczmarski
- Producent: Juliusz Machulski
- Produkcja: Studio Filmowe Zebra, Telewizja Polska - Agencja Filmowa, Canal+ Polska
- Obsada aktorska: Krystyna Feldman (Nikifor), Roman Gancarczyk (Marian Włosiński), Jerzy Gudejko (Ryszard Nowak, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej), Jowita Miondlikowska (sprzątaczka Kowalska), Lucyna Malec (Hanna Włosińska, żona Mariana)
Nagrody
- 2004 - Krystyna Feldman Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za pierwszoplanową rolę kobiecą
- 2004 - Dorota Roqueplo Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za kostiumy
- 2004 - Krzysztof Szpetmański Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-Nagroda za montaż
- 2005 - Krzysztof Ptak Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsze zdjęcia; za rok 2004
- 2005 - Magdalena Dipont Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsza scenografia; za rok 2004
- 2005 - Nikodem Wołk-Łaniewski Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepszy dźwięk; za rok 2004
- 2005 - Krzysztof Szpetmański Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepszy montaż; za rok 2004
- 2005 - Krystyna Feldman Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsza główna rola kobieca; za rok 2004
- 2005 - Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy film; za rok 2004
- 2005 - Krzysztof Krauze Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza reżyseria; za rok 2004
- 2005 - Krzysztof Krauze Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy scenariusz; za rok 2004
- 2005 - Joanna Kos Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy scenariusz; za rok 2004
- 2005 - Dorota Roqueplo Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsze kostiumy; za rok 2004
- 2005 - Bartłomiej Gliniak Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza muzyka; za rok 2004
- 2005 - Krystyna Feldman Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") nagroda za rolę kobiecą
- 2005 - Krzysztof Ptak Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") nagroda za zdjęcia
- 2005 - Krystyna Feldman Złota Kaczka (przyznawana przez pismo "Film") dla najlepszej aktorki; za rok 2004
- 2005 - Karlovy Vary (MFF)-Nagroda Główna "Kryształowy Globus"
- 2005 - Krzysztof Krauze Karlovy Vary (MFF)-Nagroda "Kryształowy Glob" za reżyserię
- 2005 - Krystyna Feldman Karlovy Vary (MFF)-Nagroda dla najlepszej aktorki
- 2005 - Karlovy Vary (MFF)-Wyróżnienie Specjalne "Don Kichot", nagroda FICC
- 2005 - Krystyna Feldman Kijów (MFF "Stożary")-Grand Prix
- 2005 - Ateny (Panorama of European Cinema Film Festival)-nagroda FIPRESCI
- 2005 - Chicago (MFF)-Grand Prix "Złoty Hugo"
- 2005 - Roman Gancarczyk Chicago (MFF)-"Srebrny Hugo" dla najlepszego aktora
- 2005 - Wrocław (Multimedia Festiwal Filmów Optymistycznych "Happy End") nagroda w kategorii: fabuła
- 2005 - Krystyna Feldman Manila (Międzynarodowy Festiwal Filmowy)-nagroda dla najlepszej aktorki
- 2005 - Krystyna Feldman Valladolid (MFF)-nagroda za najlepszą rolę kobiecą
- 2005 - Denver (FF)-Nagroda im. Krzysztofa Kieślowskiego
- 2005 - Krzysztof Ptak Łódź (do 1999 Toruń) (MF Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych "Camerimage")-Wyróżnienie na Przeglądzie Filmów Polskich uzasadnienie jury: "film o wyjątkowo oryginalnej kompozycji. Jego świeży i żywy język dobrze współgra z opowieścią widzianą oczyma malarza oraz z kontekstem relacji między naturą i naiwnym stylem malarstwa. Fenomenalna gra aktorska była kolejnym świetnym akcentem filmu"
- 2006 - Krystyna Feldman Pune; Indie (Międzynarodowy Festiwal Filmowy)-nagroda za najlepszą rolę żeńską
- 2006 - Los Angeles (Festiwal Filmów Polskich)-nagroda "Hollywood Eagle Award"
- 2006 - Krystyna Feldman Rabat (Międzynarodowy Festiwal Filmów Autorskich)-nagroda aktorska
- 2006 - Krystyna Feldman Zimbabwe (Międzynarodowy Festiwal Filmowy)-nagroza na najlepszą rolę kobiecą



















