filmpolski.pl: Film fabularny 1945-

GŁOŚNIEJ OD BOMB

GŁOŚNIEJ OD BOMB - galeria
Galeria zdjęć (19)

Nagroda Prezydenta Gdyni za najlepszy debiut aktorski dla Magdaleny Schejbal, nagroda dziennikarzy na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej "Prowincjonalia" we Wrześni i nagroda za najlepszą rolę męską dla Krzysztofa Czeczota na festiwalu w Koszalinie "Młodzi i Film" to najważniejsze wyróżnienia, jakie otrzymało pierwsze kinowe dzieło Przemysława Wojcieszka, filmowego amatora, wówczas 27-letniego studenta dziennikarstwa z Wrocławia, który miał już na koncie scenariusz do filmu "Poniedziałek" Witolda Adamka oraz zrealizowany bardzo skromnymi, pół amatorskimi środkami godzinny film "Zabij ich wszystkich". Zdobyty dzięki niemu rozgłos wystarczył jednak, by "Głośniej od bomb" mogło już powstać w profesjonalnych warunkach. Film ten to realistyczny, przepojony ironią, gorzki, a zarazem pełen nadziei obraz polskiej prowincji dobrze znanej reżyserowi i najchętniej przez niego portretowanej. W beznadziejnym, brzydkim przemysłowym miasteczku ludzie wiodą szarą, pozbawioną perspektyw egzystencję, marząc o lepszym, bogatszym, bardziej kolorowym świecie, jaki znają z telewizji i z marzeń. W tej rzeczywistości tkwi też od urodzenia Marcin, 20-letni mechanik samochodowy, który porzucił zamiar studiowania, aby pomóc ojcu w prowadzeniu warsztatu samochodowego. Wrażliwy, inteligentny chłopak jest miłośnikiem Jamesa Deana i zapalonym kinomanem, namiętnie słucha popularnego w latach 80. brytyjskiego zespołu The Smiths, choć wywołuje to śmiech jego kolegów (z nazwy jednej z płyt tego zespołu Wojcieszek zaczerpnął zresztą tytuł swego filmu). Matka Marcina nie żyje już od kilkunastu lat. A teraz właśnie umarł mu ojciec. Chłopak nie ma żadnej bliskiej rodziny, sam więc musi zająć się pochówkiem. Pomaga mu jego dziewczyna, Kaśka. Marząc o lepszej przyszłości dla córki, jej rodzice załatwili jej półroczny wyjazd do krewnego w USA, gdzie Kaśka ma uczyć się języka, ale rodzice liczą, że zostanie tam na zawsze i ułoży sobie życie lepiej niż oni. Kiedy dziewczyna zdobywa się wreszcie na odwagę, żeby powiedzieć o tym Marcinowi, ten reaguje gwałtownie: nie wierzy w zapewnienia Kaśki, że wróci. Był przekonany, że zamieszkają w należącym już teraz do niego rodzinnym domu, że ukochana zostanie jego żoną. Obiecał ojcu, że nie zmarnuje jego dorobku, że nie odda go w obce ręce. Tak bardzo chce spróbować, sprawdzić, czy mu się uda i to nie w wielkim świecie, ale właśnie tutaj. Tymczasem na pogrzeb i stypę przyjeżdżają dawno niewidziani krewni: wuj Marian z żoną, synem i jego narzeczoną. Wuj, spasiony producent uszczelek, wierzy w mamonę i Amerykę. Kocha wszystko, co zachodnie. Nawet synowi dał na imię Dżefrej. Junior jest zresztą dość wierną kopią tatusia: wulgarny prymityw udający macho, a popłakujący rozpaczliwie na matczynym ramieniu, gdy jego dziewczyna Jadźka, zbuntowana nastolatka miotająca się między głupawymi pisemkami dla nastolatek a nagle odkrytą poezją, postanowi z nim zerwać. Przy stole trwa żarcie i chlanie, wuj Marian chwali się swoim dorobkiem, a rodzice Kaśki jej świetlaną przyszłością za oceanem. Marcin ma coraz mniej czasu, by znaleźć właściwe gesty i słowa, które przekonają Kaśkę do rezygnacji z wyjazdu. [TVP]

Ekipa

Nagrody

Varia

GŁOŚNIEJ OD BOMB w innych naszych bazach

GŁOŚNIEJ OD BOMB w internecie

Wersja do druku