filmpolski.pl: Film fabularny 1902-1944

Zbigniew Ziembiński

Po ukończeniu gimnazjum w Wieliczce studiował literaturę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Prosto z uniwersytetu trafił od razu na scenę. W l. 1927-29 występował na deskach krakowskiego Teatru im. Słowackiego. Następnie grał i rezyserował w T. Miejskich w Wilnie. W 1929 r. zdał przed Komisją ZASP-u egzamin rezyserski, uzyskując prawa zawodowe jako najmłodszy reżyser w Polsce. W latach 30-tych grał i reżyserował w teatrach Warszawy. Grywał epizody w filmach, próbował też bez powodzenia reżyserii filmowej. Od 1936 r. prowadził zajęcia z techniki aktorskiej na Wydziale Reżyserskim PIST-u w Warszawie, współpracował z Polskim Radiem. Od 1933 członek Zarządu Głównego ZASP. We wrześniu 1939 r. znalazł się w Rumunii, gdzie wraz z Ireną Eichlerówną i innymi aktorami zorganizował w Bukareszcie Zespół Artystów Teatrów Warszawskich. Zespół ten występował w Paryżu, a także objeżdżał z programem skupiska polonijne we Francji. Po kapiyualcji Francji Ziembiński wyjechał do Brazylii, gdzie początkowo występował w przedstawieniach polskich, a od 1941 r. rozpoczął pracę jako reżyser i aktor teatrów brazylijskich. Był aktorem i reżyserem w różnych zespołach, głównie w Rio de Janeiro. W sez. 1963/64 odwiedził Polskę; reżyserował w Starym Teatrze w Krakowie i w T. Współczesnym w Warszawie. Po powrocie do Rio de Janeiro pracował głównie w telewizji. W Brazylii obchodził jubileusze. Był wychowawcą nowych pokoleń aktorów, reżyserów i scenografów brazylijskich, uprawiał malarstwo i rysunek. W teatrze polskim zapisał się sukcesami lat 30-tych, potem zyskał sławę jako "ojciec teatru brazylijskiego". Ojciec aktora Krzysztofa Ziembińskiego.

Ważniejsze daty

Filmografia

chronologicznie | wg funkcji | wg rodzajów

Wersja do druku