filmpolski.pl: Krótki metraż, dokument, animacja

CZARNY SERIAL

Kroniki powojennej Polski odnotowują dziesiątki przypadków katastrof, które wstrząsnęły opinią publiczną. Przeważnie są one dobrze udokumentowane, choć niektóre szczegóły i okoliczności - ze względów propagandowych - zostały przekłamane lub przemilczane. Autorzy cyklu postanowili przypomnieć najtragiczniejsze z katastrof, jakie miały miejsce w w ciągu ostatniego półwiecza. Tak powstał "Czarny serial" - czyli cykl felietonów wykorzystujących interesujące materiały archiwalne, relacje naocznych świadków, opinie ekspertów i biegłych z różnych dziedzin. Wybuch w "Rotundzie", katastrofa samolotu LOT-u lecącego z Nowego Jorku, zatonięcie promu Heweliusz, wielkie pożary - np. w sali koncertowej na terenie Stoczni Gdańskiej, wypadki samochodowe i karambole. Informacje o nich długo nie znikały z pierwszych stron gazet. Niektóre mocno utkwiły w ludzkiej pamięci i nadal budzą emocje. Autorzy cyklu dotarli do naocznych świadków tych wydarzeń, odtworzyli ostatnie poprzedzające je minuty, posłużyli się animacją komputerową, ukazującą kolejne etapy danej katastrofy oraz jej przyczyny i skutki. Rozmawiali z ludźmi, którzy przeprowadzali szczególnie trudne akcje ratunkowe - strażakami, lekarzami, sanitariuszami, policjantami, kierowcami pogotowia ratunkowego. Analizowali akta sądowe, doniesienia prasy i opinie ekspertów, starając się dotrzeć do prawdy.
[źródło: www.tvp.com.pl]

Ekipa

ROTUNDA

15 lutego 1979 roku około godziny 13.00 potężny wybuch wstrząsnął "Rotundą" - gmachem PKO znajdującym się w centrum Warszawy przy ruchliwym skrzyżowaniu ulicy Marszałkowskiej i Alei Jerozolimskich. Zginęło 49 osób, blisko 100 zostało rannych. Ofiarami katastrofy byli pracownicy banku, klienci i przypadkowi przechodnie. Budynek został zniszczony. Akcja ratunkowa trwała kilkanaście godzin, zaangażowano w nią znaczne siły. Natychmiast rozpoczęto śledztwo, które wykazało, ze przyczyną katastrofy był wybuch gazu. Ustalono, że z powodu awarii zaworu przewodu podziemnego przebiegającego w pobliżu Rotundy, gaz wniknął poprzez kanały telekomunikacyjne do podziemi budynku PKO. Jednak wiele osób miało wątpliwości - w społeczeństwie panowało przekonanie, że był to zamach. Czy słuszne? Autorzy programu spróbują wyjaśnić tę kwestię do końca.
[źródło: www.tvp.com.pl]

Ekipa

TOR (Orlicz Tomasz)

19 sierpnia 1980 roku, godzina 4.45, rozjazd kolejowy na terenie stacji kolejowej Otłoczyn niedaleko Torunia. Na tor prowadzący w kierunku północnym, mimo zamkniętego semafora, wjeżdża rozpędzony skład wypełniony węglem. Kilkaset metrów dalej uderza z pełnym impetem w jadący do Łodzi ekspres z Kołobrzegu. Kilkadziesiąt tysięcy ton rozpędzonej stali miażdży pociąg wiozący śpiących pasażerów. Ginie 66 osób. To największa katastrofa w historii Polskich Koleji Państwowych. Niedługo jednak było o niej głośno. Już dwa dni później prasę zdominowały informacje o "przerwach w pracy" w niektórych zakładach. Początek Sierpnia'80 niemal zupełnie zagłuszył tragedię pod Otłoczynem.
[źródło: www.tvp.com.pl]

Ekipa

... TYLE CO PO ZAPAŁCE

Pod koniec czerwca 1971 roku publiczność amfiteatru w Opolu, a także zgromadzeni przed telewizorami widzowie oglądali koncert galowy Festiwalu Piosenki Polskiej Opole '71. Tymczasem nad odległymi o kilkadziesiąt kilometrówCzechowicami-Dziedzicami przeszła gwałtowna burza. W pewnym momencie, w trakcie serii potężnych wyładowań atmosferycznych, nad zabudowaniami rafinerii Czechowice - Dziedzice pojawiła się świetlista kula - piorun kulisty. Uderzył on w jeden ze zbiorników z ropą naftową. Wybuchł gwałtowny pożar, który w błyskawicznym tempie rozprzestrzeniał się po całym zakładzie. Co gorsza, okazało się, że instalacje gaśnicze szwankują. Jednak już po kilku minutach wezwani na pomoc strażacy opanowali chaos. Przeprowadzili szybką i sprawną akcję - już po raz czwarty w feralnym roku 1971 udało im się ugasić pożar w czechowickiej rafinerii. Przynajmniej wszystko na to wskazywało. Niestety, wkrótce zakładem wstrząsnęła kolejna, potężna eksplozja. Wybuchł pożar, który ogarnął całą rafinerię. Stało się to tak nagle, że nie wszyscy zdążyli uciec. Na terenie rafinerii znajdowali się strażacy, żołnierze, milicjanci, ochotnicy i mieszkańcy Czechowic. Zginęło 37 osób. Kilka razy więcej zostało poparzonych. Nikt, kto był tego dnia w rafinerii i jej najbliższych okolicach, nie zapomni tamtej tragedii. Członkowie ekip ratowniczych, którzy doznali poważnych obrażeń i stracili kolegów, rodziny nadal opłakujące swych bliskich, których spotkała tak straszna śmierć. W programie wypowiada się kilka osób, które prawie trzydzieści lat temu walczyły z rozszalałym żywiołem - m.in. płk Eugeniusz Zabłocki, ówczesny komendant Straży Pożarnej w Czechowicach, ochotnik Józef Dzida, Włodzimierz Polak, obecnie komendant zakładowej PSP w rafinerii Czechowice. Wszyscy mają świadomość, że jedną z głównych przyczyn rozmiarów tragedii był fakt, że w rafinerii brakowało instalacji przeciwpożarowych, sprzętu gaśniczego, odgromników itp. Prowadzone w tej sprawie śledztwo zostało jednak umorzone - nie znaleziono winnego tych drastycznych zaniedbań.
[źródło: www.tvp.com.pl ]

Ekipa

" KOPERNIK"

14 marca 1980 roku IŁ-62 należący do PLL LOT zbliżał się do Warszawy. Ten największy z eksploatowanych wówczas radziecki czterosilnikowy samolot transatlantycki wyleciał kilkanaście godzin wcześniej z Nowego Jorku. Na pokładzie było 76 pasażerów i 11członków załogi. Za sterami siedział jeden z najbardziej doświadczonych polskich pilotów cywilnych - kapitan Paweł Lipowczan. Przed godziną 11 rano zaczął podchodzić do lądowania. Kontroler lotu naprowadzał samolot na pas 3-3. Lot przebiegał spokojnie, aż do chwili wejścia w procedurę lądowania. Po uruchomieniu mechanizmu wysuwania podwozia pilot stwierdził, że nie zaświeciła się lampka kontrolna blokady podwozia. Zgodnie z normalnym trybem postępowania pilot poinformował obsługę naziemną, że wchodzi w "drugi krąg" - to znaczy wykona drugie okrążenie, w trakcie którego mechanik dokona... wymiany żarówki w lampce kontrolnej. Żarówki te bowiem miały skłonność do przedwczesnego przepalania się. Jedyną możliwością sprawdzenia, czy nastąpiła awaria blokady podwozia, czy tylko przepaliła się żarówka, było wymienienie tej ostatniej. Wejście w "drugi krąg" oznaczło w tej sytuacji wzbicie się w górę, a co za tym idzie, konieczność gwałtownego zwiększenia mocy wszystkich czterech silników. Paweł Lipowczan zrobił to - a 26 sekund później samolot uderzył w ziemię tuż przed początkiem pasa startowego. Tuż przed upadkiem, odpadł ogon samolotu. Całe tylne usterzenie zostało odcięte. Piloci nie mieli już najmniejszej szansy zapanowania nad samolotem. Kadłub siłą bezwładu runął na murawę. Na pokładzie było 76 pasażerów - m.in. znana piosenkarka Anna Jantar i reprezentacja bokserska USA - oraz 11 członków załogi. Wszyscy zginęli. Powołano specjalną rzadową komisję, która miała zbadać przyczyny katastrofy. Co wydarzyło się w ciągu 26 sekund od momentu uruchomienia pełnego ciągu silników? Informacje na ten temat przekazywano prasie i opinii publicznej bardzo powściągliwie. Dlaczego? Autor programu dotarł do naocznych świadków katastrofy - pracowników Biura Kontroli Lotów, którzy tego tragicznego dnia pracowali w wieży kontrolnej, do członków komisji badającej przyczyny katastrofy, ekspertów i mechaników obeznanych z budową i funkcjonowaniem IŁ-ów 62, oraz do dziennikarzy, którzy zdawali relacje z miejsca katastrofy. Dlaczego zginęło 87 osób? Dlaczego, siedem lat później, w kolejnej katastrowie IŁ-a 62, który rozbił się w Lesie Kabackim, zginęły 183 osoby? Autor poszukuje odpowiedzi na te pytania.
[źródło: www.tvp.com.pl]

Ekipa

KASKADA

Ekipa

MAKOSZOWY

Ekipa

HEWELIUSZ

14 stycznia 1993 roku na Morzu Bałtyckim zatonął "Jan Heweliusz", polski prom kolejowo-samochodowy. Tragedia wydarzyła się niedaleko wyspy Rugii, zaledwie 40 kilometrów od brzegu. Prom płynął ze Świnoujścia do Ystad w Szwecji. Opuścił port 13 stycznia o godzinie 23.30. W nocy, około 3.30, na morzu rozpoczął się gwałtowny sztorm. Prędkość wiatru dochodziła do 160 km na godzinę. Prom przepływał właśnie koło północno-zachodniego cypla Rugii. Kapitan zdecydował się na ustawienie go dziobem w kierunku fal. Pół godziny później wydał rozkaz opuszczenia promu. Załoga bezskutecznie usiłowała zdjąć szalupy. Nadano sygnał S.O.S. Odebrała go stacja na Bornholmie, prom "Nieborów" i Arkona Radio. Przechył sięgał już wówczas 70 stopni. Sygnał z "Heweliusza" odebrał również prom "Mikołaj Kopernik". Około 5.15 "Nieborów" i "Kopernik" przystąpiły do akcji, wkrótce dołączył do nich niemiecki holownik ratowniczy "Arkona" i polski "Huragan". O 5.50 "Heweliusz" przewrócił się stępką do góry. O 7.00 do akcji włączyły się helikoptery. Około godziny 11 prom zatonął. Była to jedna z największych i najtragiczniejszych katastrof w historii polskiej floty. Z 64 osób, które znajdowało się na pokładzie, 55 zginęło. Większość z nich zmarła na skutek wyziębienia organizmu lodowatą wodą. Spośród 35 pasażerów nie ocalał nikt. Uratowano tylko 9 członków załogi. Minęła właśnie 8. rocznica katastrofy. Nadal jednak nie wyjaśnino wielu kwestii. Szwedzka prasa sugerowała, że na polskich promach panuje bałagan. Polska - że niemieckie służby ratownicze w niewłaściwy sposób przeprowadziły akcję ratowniczą. Rodziny ofiar nadal nie wiedzą, dlaczego "Heweliusz" zatonął i dlaczego uratowano zaledwie 9 osób. Od 6 lat próbują skłonić armatora i towarzystwo ubezpieczeniowe do wypłacenia odszkodowań. Członkowie załogi, którzy przeżyli, nadal nie mogą odnaleźć spokoju. W programie opowiadają o ostatnich, dramatycznych chwilach przed zatonięciem promu. Wypowiadają się też eksperci, którzy próbowali ustalić przyczyny katastrofy i przedstawiciele armatora "Euroafrica". Tragedia z 1993 roku nie była pierwszym wypadkiem "Heweliusza". W 1978 roku, z powodu błędu w napełnieniu zbiorników balastem, przewrócił się w porcie do góry dnem. W roku 1982, podczas przetaczania wagonów w Ystad, również się przewrócił, opierając się lewą burtą o nabrzeże.
[www.tvp.com.pl]

Ekipa

" ANTONOW 24". TRAGICZNY LOT 165

Ekipa

SZÓSTKĄ DO ŚMIERCI. KATASTROFA TRAMWAJOWA

Ekipa

Wersja do druku