filmpolski.pl: Krótki metraż, dokument, animacja

SMUTNE PÓŁ RYCERZY ŻYWYCH

Leszek Prorok zmarł nagle w grudniu 1984 roku, rozwożąc paczki znajdującym się w potrzebie kolegom ze Związku Literatów Polskich i Pen Clubu. Takim go wszyscy zapamiętali: ciągle w działaniu, niezawodny, ze swoją czarną torbą, w której miał wszystko, co trzeba. Na zebraniach ZLP czy Pen Clubu, kiedy powstawały jakieś formalne wątpliwości, on - prawnik z wykształcenia - wyciągał z czarnej torby papiery i - skrupulatny, wnikliwy - znajdował potrzebny paragraf. Uważał, że tragiczny jest kraj, gdzie szkołą i legitymacją do działalności publicznej jest już od wielu pokoleń więzienie. Ale i on miał je za sobą. Przed wojną działał w grupach ONR, w czasie okupacji - w konspiracyjnym podziemiu. Walczył w Powstaniu Warszawskim. Za to właśnie po wojnie trafił do więzienia z wieloletnim wyrokiem. Porzucił prawo. Zajął się pisaniem. Pozostawił po sobie ponad trzydzieści bardzo różnorodnych tytułów. Pisał powieści, eseje, dla radia i teatru, a swojej marynistycznej pasji dawał wyraz na łamach "Morza". Kochał muzykę i piesze wędrówki po górach. Grażyna Banaszkiewicz przypominając postać Leszka Proroka wprowadza do filmu sylwetkę niewysokiego mężczyzny w okularach, z czarną torbą na ramieniu, przemierzającego ulice pieszo lub za kierownicą malucha, w ciągłym działaniu. Ten motyw wplotła w archiwalia i wspomnienia ludzi, którzy pisarza znali, cenili szanowali: żony Marii, Krystyny i Bogdana Celichowskich, Władysława Bartoszewskiego, Janusza Ziółkowskiego, Przemysława Bystrzyckiego, Gustawa Potworowskiego oraz Jana Żaryna - autora biografii "Leszek Prorok, człowiek i twórca". Tytułem dokumentu zaś nawiązała do opatrzonej takimż tytułem książki "Proroka", której motto zaczerpnął z "Grobu Agamemnona" Juliusza Słowackiego.

Ekipa

Wersja do druku