NAJZWYKLEJSZY CUD
- Tytuł alternatywny: NAJZWYKLEJSZY CUD
- Spektakl telewizyjny
- Rok produkcji: 1992
- Dane techniczne: 81 min.
"Dzieła prawości wojującej" - tak nazwał utwory Szwarca jego tłumacz Jerzy Pomianowski. Rosyjski autor, żyjący w latach 1896 - 1958, specjalizował się bowiem w pisaniu "baśni dla dorosłych", w których dobro zwycięża zawsze, lecz nie zawsze łatwo. Jako wielki admirator Hansa Christiana Andersena Szwarc posiadł sztukę kreacji bajkowego świata, dającego się aktualizować w każdym czasie. Potrafił przy pomocy baśniowego kostiumu ukazywać problemy daleko wykraczające poza obszar doznań dziecka. Jeden z krytyków tak pisał o jego dramatach: "W poetyckich baśniach Szwarca brak - tak skądinąd typowych dla tego gatunku literackiego - "cukierkowatości". Dominują tu raczej elementy przekory i ironii, dowcipu i groteski. Ujęta w kształt baśni metafora jest u niego zawsze podbudowana głęboko realistycznym spojrzeniem na psychikę człowieka i stosunki międzyludzkie".
"Najzwyklejszy cud" to - oprócz "Smoka", "Nagiego króla" i "Człowieka i cienia" - jedna z bardziej znanych sztuk Szwarca. Opowiada ona historię wielkiej i czystej miłości, zdolnej przezwyciężyć wszelkie przeszkody. Głównym bohaterem dramatu jest niedźwiedź przez psotnego czarownika przemieniony w człowieka. Ostrzeżony przez maga, by unikał królewny, gdyż miłość grozi mu ponowną przemianą w dziką bestię, nie jest w stanie posłuchać tej rady. Przyczynia się do tego sam czarodziej, aranżując pierwsze spotkanie młodych. Człowiek - niedźwiedź, rzecz jasna, zakochuje się z wzajemnością w królewnie. I wtedy zaczynają się kłopoty... [PAT]
Ekipa
- Autor: Jewgienij Szwarc
- Przekład: Jerzy Pomianowski
- Reżyseria: Igor Mołodecki
- Muzyka: Zygmunt Konieczny
- Obsada aktorska: Jan Peszek (Czarodziej), Urszula Popiel (Gospodyni), Dorota Segda (Królewna), Andrzej Kozak (Król), Piotr Urbaniak (Niedźwiedź), Leszek Piskorz (Minister), Rafał Jędrzejczyk (Premier), Beata Fudalej (Dama dworu), Aldona Grochal (Dama dworu), Urszula Kiebzak (Dama dworu)
