filmpolski.pl: Teatr Tv

PANI HAPGOOD

"Tom jest zbyt dobry, by był prawdziwy" - napisał niegdyś o Stoppardzie jeden z krytyków angielskich. Nie ulega wątpliwości, że autor "Arkadii" to od kilkunastu już lat jeden z najgłośniejszych dramaturgów brytyjskich, którego sztuki wystawiane są w teatrach całego świata. Błyskotliwa inteligencja, mistrzowskie operowanie słowem, znakomite wyczucie komizmu i satyry to główne atuty pisarstwa Stopparda. W ostatnim czasie dramaturg odnosi też spore sukcesy jako scenarzysta i reżyser filmowy. Zdobył m.in. najbradziej prestiżowe w świecie kina nagrody za scenariusz filmu "Zakochany Szekspir" (Oscar, Złoty Glob, wyróżnienie na festiwalu w Berlinie). Wydaje się to o tyle dziwne, że jako młody człowiek Stoppard w ogóle nie myślał o karierze literackiej. Wywodzący się z czeskiej rodziny (jego prawdziwe nazwisko brzmi Thomas Straussler), po wojnie osiadłej w Wielkiej Brytanii, marzył o karierze dziennikarskiej. Jednak po paru latach uprawiania tego zawodu znalazł się w "dołku". Zaczął więc pisać krótkie opowiadania i sztuki dla radia i telewizji. Szło najwyrażniej całkiem nieźle, skoro w 1964 roku uzyskał stypendium Forda. Dzięki niemu wziął udział w seminarium dramatycznym w Berlinie, gdzie powstała pierwsza wersja jego słynnego dramatu "Rosenkrantz i Guildenstern nie żyją". Dwa lata zajęło Stoppardowi poszukiwanie chętnego do wystawienia sztuki. Zrobiła to uniwersytecka trupa teatralna. Spektakl zwrócił uwagę krytyki na festiwalu w Edynburgu. Niedługo później przebojem zdobył brytyjskie i światowe sceny. W wieku 29 lat niegdysiejszy reporter został uznany za znakomitość angielskiego teatru. W ślad za "Rozenkrantzem..." (zekranizowanym zresztą przez Stopparda w 1990 roku) pojawiły się kolejne sukcesy. Niemal każda następna sztuka młodego autora była wydarzeniem kulturalnym. Dziś Stoppard jest już klasykiem, doskonale znanym również w Polsce. "Pani Hapgood" to trochę nietypowa sztuka w dorobku Anglika. Jej akcja toczy się bowiem w świecie tajnych agentów brytyjskiego wywiadu. Tytułowa pani Hapgood, zwana przez podwładnych Matką, stoi na czele grupy szpiegowskiej. Mimo lat wspólnej pracy, żaden z członków siatki nie ufa drugiemu. Każdy prowadzi swoją własną grę, nierzadko na dwa lub trzy fronty. Wzajemne podejrzenia nasilają się, gdy operacja przekazania tajnych, lecz mało wartościowych, dokumentów Rosjanom nie udaje się. Dlaczego tak się stało? Rzecz jest o tyle poważna, że w akcji uczestniczy także wywiad amerykański. Trzeba więc jak najszybciej wyjaśnić, kto zawinił i z jakiego powodu. [PAT]

Ekipa

Wersja do druku