PIERŚCIEŃ I RÓŻA

Na zamek króla Waloroza XXIV, władcy Paflagonii, przybywa poseł od króla Padello. Anonsuje przyjazd królewskiego syna, księcia Bulby, który stara się o rękę księżniczki Angeliki. W tym samym czasie pojawia się również Czarna Wróżka, ale odźwierny Gburiano nie chce jej wpuścić. Za karę wróżka zamienia go w metalową kołatkę u bramy. Książę Lulejko, bratanek Waloroza XXIV, syn nieboszczyka króla i prawowity dziedzic korony, zmożony chorobą i przebywający pod troskliwą opieką garderobianej Rózi, dowiaduje się o przygotowywanym balu na cześć księcia Bulby i postanawia rozmówić się z Angeliką, z którą był zaręczony. Angelika wyrzuca pierścionek, który dostała od Lulejki, ów czarodziejski pierścionek, który czynił ją piękną. Klejnot znajduje przechodząca przez dziedziniec zamkowy szpetna Gburia-Furia, żona Gburiana i staje się urodziwa. Tymczasem przybywa książę Bulbo. Początkowo wzbudza śmiech swą nieforemną postacią, ale obdarowany przez Czarną Wróżkę magiczną różą staje się ładny i interesujący. Natomiast odtrącony Lulejko zaleca się do przemienionej Gburii-Furii, a ta po balu przygotowuje specjalny dokument, w którym pod słowem honoru książę obiecuje pojąć ją za żonę - i podstępnie zmusza Lulejkę do jego podpisania. Zadowolona z uknutej intrygi, wydając polecenie Rózi, daje jej także pierścionek. Teraz wszyscy dostrzegają urodę Rózi. Zaleca się do niej książę Bulbo, także Lulejko uświadamia sobie, że kocha Rózię. Nawet sam król adoruje garderobianą, za co zostaje uderzony szkandelą przez zazdrosnego Lulejkę. Na dworze wybucha skandal, król wydaje rozkaz schwytania i zabicia księcia. Ale Gburia-Furia chytrze przekonuje kapitana Zerwiłebcia, aby aresztował księcia Bulbę. Sprawa wychodzi na jaw, król wydaje akt ułaskawienia i Angeliką biegnie na plac ratować swego ukochanego. Lulejko tymczasem wyjawia Gburii-Furii, że kocha Rózię, czym naraża się hrabinie. Czarna Wróżka pomaga mu uciec z zamku i zachęca do nauki, aby mógł objąć należny mu tron. Z zamku zostaje również wyrzucona Rózia, która odziana w łachmany trafia do ubogiej chaty drwala. Drwal dzięki malutkiemu trzewiczkowi i fragmentowi szaty rozpoznaje w Rózi córkę króla Kalafioro, prawowitą królową Krymtatarii, Różyczkę. Do chaty drwala zajeżdża szlachta, aby złożyć hołd dziewczynie, przy-bywa też Brodacz Pancerny, który oświadcza się Różyczce. Ta odrzuca oświadczyny, jest bowiem wierna Lulejce. Rozgniewany Brodacz każe Różyczkę związać i oddać królowi Padello. Padello oczarowany urodą Różyczki także chce ją pojąć za żonę, a po odmowie skazuje Różyczkę na śmierć przez wrzucenie do kotła z roztopionym ołowiem. Do gospody, w której mieszka Lulejko, przybywają żołnierze pod dowództwem kapitana Zerwiłebskiego. Lulejko odbiera należny mu tron i wysyła posła do króla Padello, aby ten wymienił Różyczkę za księcia Bulbę. Król odmawia, Lulejko z żalem decyduje się stracić księcia Bulbę, którego szczerze polubił. Z pomocą znów przychodzi Czarna Wróżka, która ratuje Różyczkę i przywozi ją do Lulejki. Ocalał też Bulba. Na zamku odbywa się bal. Czarna Wróżka wyjawia właściwości pierścienia i róży, którą Bulba ofiarował Angelice, sprawiając, że stała się ładna, on zaś wrócił do poprzedniego wyglądu. Lulejko, widząc na palcu Różyczki pierścionek, proponuje ofiarować go Bulbie. Różyczka nie traci urody. Bal przerywa wiadomość o napaści nieprzyjaciela. Lulejko w pięknej zbroi podarowanej mu przez Czarną Wróżkę zwycięża króla Padellę. Triumfalny powrót na zamek ma zostać uwieńczony ślubem Lulejki i Różyczki. Na przeszkodzie małżeństwu staje Gburia-Furia, pokazując dokument podpisany przez Lulejkę. Lulejko jest zrozpaczony, ale jako człowiek honoru nie chce łamać raz danego słowa. Wtedy Czarna Wróżka przywraca do życia Gburiana, męża Gburii-Furii. Teraz już nic nie stoi na przeszkodzie szczęściu Różyczki i Lulejki.

Ekipa

Pierwowzory