MNIEJSZY SZUKA DUŻEGO


Fot. Muzeum Kinematografii w Łodzi

"Nie ma dziecka, które nigdy nie pragnęło zajrzeć do środka zegarka czy mówiącej lalki, dowiedzieć się, jak i dlaczego. Nie ma dziecka, które nie chciałoby tworzyć i kierować jakąś rzeczywistością. To właśnie rozumiał Konrad Nałęcki, robiąc swój film. Adresat został potraktowany poważnie, jako partner intelektualnej zabawy w tworzenie. Jednak bez przesadnej powagi; bohaterowie pozostają zwyczajnymi dziećmi, nie zamieniono ich w rozumiejących wszystko jajogłowych" - pisał po premierze "Mniejszy szuka Dużego" jeden z krytyków. Reżyser popularnych "Czterech pancernych i psa" poważył się bowiem na rzecz dość niezwykłą. Na podstawie powieści Wiktora Woroszylskiego zrealizował film w filmie dla najmłodszych. Oprócz fabuły pokazał proces jej powstawania, starając się zrobić to tak, by nie zniechęcić młodocianego widza, nie mającego przecież pojęcia ani o autotematyzmie, ani o jego ekranowych wcieleniach, takich jak "Wszystko na sprzedaż", czy "Osiem i pół". Eksperyment Nałęckiego przyjęto różnie. Obok głosów aprobaty nie brakowało złośliwych docinków, informujących, ilu to widzów wyszło z sali przed końcem projekcji.
Wielka hala wytwórni filmowej. Powstają tu równocześnie różne utwory - współczesne i historyczne. Mieszają się kostiumy i epoki. W ogólnym rozgardiaszu przystępuje do zdjęć także ekipa pod kierownictwem Pana Reżysera. Będzie to historia Mniejszego, jego starszego brata, zwanego Dużym oraz Filomeny, jego sympatii. Uczestnikiem zdarzeń będzie też zaprzyjaźniony z chłopcami Klops, ogromny bernardyn. Akcja nakręcanego filmu zaczyna się w chwili, gdy Duży w wyniku niepowodzeń w szkole ucieka z domu. Zrozpaczeni rodzice bezskutecznie poszukują go u kolegów, na dworcach, w różnych punktach miasta. Wreszcie do akcji rusza Mniejszy, który pod wpływem opowieści rycerskich Tatusia sam siebie pasował na rycerza i niejednokrotnie zwyciężał podwórkowych łobuziaków, stając w obronie ciemiężonych dziewczynek. Nawiązuje on kontakt z Filomeną. Wspólnie układają plan działania. Kolega Dużego, zwany Trąbką, sprawia wrażenie wtajemniczonego w spisek. Mniejszy zdobywa od niego informacje i dzięki temu udaje mu się trafić na trop brata. Z pomocą przychodzi również przyjaciel rodziców, Pan Markuszewski, występujący w stroju czarodzieja człowiek teatru. Wyrusza on wraz z dziećmi na poszukiwania. Trop wiedzie ich na poddasze domu Romka-Mercedesa, gdzie odnajdują Dużego wraz z towarzyszącym mu w ucieczce Mietkiem. Pod na-porem argumentów Duży przyznaje, że obrana prze-zeń forma protestu nie była najmądrzejsza. Ku radości rodziców obaj chłopcy powrócą do domu. Opowieść dobiegła końca, a wraz z nią realizacja filmu. Po ostatnim klapsie młodzi aktorzy opuszczają bramę wytwórni żegnam serdecznie przez Pana Reżysera.

Ekipa

Pierwowzory