MARION DU FAOUET - CHEF DE VOLEURS

Opowieść o burzliwym życiu Marie Trumel, urodziwej kobiety, która na początku XVIII wieku stanęła na czele bandy ubogich wieśniaków, by "zabierać bogatym i dawać biednym". Urodziła się w 1717 roku (panował wówczas Ludwik XV) w niewielkim bretońskim miasteczku Faouet. Pochodziła z chłopskiej rodziny, pozbawionej własnej ziemi, skazanej na na służenie u bogatych i życie w nędzy. Pewnego dnia rzuciła jednak losowi wyzwanie, wypowiadając wojnę niesprawiedliwemu w jej mniemaniu porządkowi społecznemu. Władze szybko uznały ją za wroga publicznego. Biedota zaś otoczyła mirem i podziwem. Dla Bretończyków stała się symbolem bezkompromisowej walki o wolność.

Ekipa

1

Szkołę życia Marion przechodzi już w dzieciństwie. Za słaba do pracy w polu, służy na pańskich dworach pasąc świnie i indyki, posługując w kuchni, piorąc bieliznę. Ale dworskiemu otoczeniu zawdzięcza znajomość francuskiego, rzadką w tamtym czasie wśród prostego ludu mówiącego wyłącznie dialektem. Inteligentna, sprytna, chętna do pracy, Marion marzy o lepszej przyszłości. Chce się cieszyć życiem, jadać do syta, nosić jedwabie. Nagła śmierć ojca pogrąża rodzinę Tromelów w jeszcze większej biedzie. Bez ziemi, dachu nad głową, Marion, jej matka, brat Corentin, młodsza siostra Fran#oise i najmłodszy z rodzeństwa Joseph żyją z żebractwa. Pewnego dnia Marion poznaje Henry'ego Pezrona, drobnego złodziejaszka, namiętnego gracza i wytrawnego oszusta. Henry zakochuje się od pierwszego wejrzenia w pięknej pannie i wkrótce na świat przychodzi owoc ich miłości - córeczka Jeanne. Pezronowi towarzyszy podobna mu hultajska paczka: dezerterzy, szmaciarze, wędrowni kramarze, prostytutki i złodzieje. Nieokrzesani, ale o gorących sercach. Bez wahania przyjmują Marion i jej rodzinę do swojego grona. Jest wśród nich także Olivier Guilherm, przyjaciel z dzieciństwa, przystojny i kształcony w prawie, który przystąpił do bandy z miłości do Marion, oraz Ren#-Gabriel de Robien, zrujnowany arystokrata, libertyn i awanturnik. Przez siedem lat wiodą tułaczy żywot, wędrując od jarmarku do jarmarku, okradając kupców i klientów, ogrywając naiwnych, napadając nocą do szlacheckie karoce. Nie mają do stracenia nic poza własnym życiem. Ale wiosną 1743 r. żandarmi aresztują większość członków bandy pod zarzutem licznych kradzieży i burd. Wśród schwytanych są także Marion i Henry. Sprytnej i uwodzicielskiej dziewczynie udaje się niebawem wyjść na wolność. Musi jednak znaleźć sposób na uwolnienie ukochanego i reszty przyjaciół. [PAT]

2

Odzyskawszy wolność Marie Trumel z pomocą Oliviera skupia wokół siebie kilkunastu zbuntowanych chłopów i drobnych rzezimieszków. Chce w ten sposób zdobyć fundusze na wydobycie z więzienia Henry'ego i reszty swoich przyjaciół. Dzięki jej sprytowi świeżo powstała banda szybko staje się postrachem lokalnych gościńców. Nęka też bogatych gospodarzy i nieuczciwych młynarzy. Zagrabione pieniądze przywódczyni dzieli wedle własnego uznania: część dla biednych, część jako łup dla członków bandy, reszta zaś - na odbicie więźniów. Niektórzy z ludzi Marion zaczynają szemrać. Chcieliby więcej dla siebie, wszak co dzień ryzykują życie. Trumel pozostaje jednak nieugięta i poskramia niezadowolonych. Podczas jednego z napadów do oddziału Marie dołącza zbankrutowany szlachcic Robien, na którym uroda młodej rozbójniczki robi wielkie wrażenie. Dzięki jego pomocy udaje się pozbyć Pecourta - jedynego człowieka, którego "królowa złodziei" naprawdę się obawia. Tymczasem Henry wraz z resztą aresztowanych zostaje przeniesiony do więzienia Guemene, z którego nikt jeszcze nie uciekł.

3

Zima 1746 roku jest wyjątkowo sroga. W okolicy panuje głód. Marion jak może pomaga miejscowej biedocie. Niestety, w jej bandzie znów dochodzi do niesnasek. Podsyca je jak zwykle Prevost. Z powodu mrozów po gościńcach nikt nie jeździ. Nie ma więc nowych łupów. Tymczasewm stare topnieją z powodu, rzekomo nadmiernej, szczodrobliwości przywódczyni. Bezczynność i nuda powodują coraz większą demoralizację w oddziale. Między Marion a Henrym dochodzi do spięć. Henry coraz częściej spędza noce z innymi kobietami. Wkrótce do bandy ponownie dołącza Robien. Przywozi ze sobą młodą, piękną dziewczynę. Henry otwarcie zaczyna z nią romansować. Robien skrycie cieszy się z tego, sądząc że Marion wreszcie przyjmie jego zaloty. Myli się jednak w swoich rachubach. Pewnego dnia niewinna zabawa między członkami bandy niespodziewanie doprowadza do bójki, w której Prevost przypadkowo zabija Jeana. Morderca wraz z nieliczną grupą przyjaciół opuszcza szeregi oddziału. Zaczyna grabić na własną rękę. Niestety, nie potrafi utrzymać w ryzach swoich ludzi, którzy okradają i ranią podróżnika, zaopatrzonego kiedyś przez Marion w glejt bezpieczeństwa. Zemsta "królowej złodziei" jest straszna. Schwytanych winowajców bez zmrużenia oka rozstrzeliwuje na oczach swoich ludzi i Prevosta. Mimo to napadnięty po dojściu do zdrowia właśnie ją oskarża o napad i grabież. Polowanie żandarmów na Marion przybiera na sile.

4

Marie z resztką wiernych przyjaciół wegetuje w lesie. Depcze im po piętach Prevost, który zorganizował własną bandę i zamierza wyrzucić Marion ze swojej strefy wpływów. Na szczęście w porę z odsieczą przybywa Robien, sprowadzony przez Oliviera. Dochodzi do uczciwego pojedynku królowej złodziei i Prevosta. Walka kończy się polubownie, a Marie otrzymuje od swego przeciwnika należną jej część łupów. Wkrótce los stawia na jej drodze zdrajcę, przez którego zginął Henry, a ona została wychłostana i publicznie napiętnowana rozgrzanym żelazem. Ciężkie doświadczenia niedawnych miesięcy sprawiły jednak, że Marie pozbyła się młodzieńczej zapalczywości. Ku zaskoczeniu swych towarzyszy postanawia darować zdrajcy wolność. Dzięki prawniczej biegłości Oliviera kupuje posiadłość, w której zamierza osiąść i zacząć nowe życie. Niestety, w okolicy znów pojawia się Pecourt, niegdyś oficer żandarmerii, teraz poborca podatkowy biskupa. Daje on do zrozumienia Marion, że zrobi wszystko, by doprowadzić ją na stryczek. Przestraszona kobieta, ku niezadowoleniu Oliviera, decyduje się wyjechać z Robienem do jego dóbr.

5

Marie coraz silniej pragnie zerwania z dotychczasowym życiem i ponurą sławą postrachu gościńców. By ukrócić oskarżenia o rozwiązłość, postanawia wyjść za nieuleczalnie chorego Oliviera. Likwiduje też nieodwołalnie bandę. Jednak widmo przeszłości wciąż ją ściga. Ślub odwleka się wskutek przeszkód prawnych, za którymi stoi zła wola Pecourta. Wreszcie niedoszli małżonkowie postanawiają uciec do Ameryki. Tylko tam widzą szansę na nowe, normalne życie. Niestety, Joseph i Marc, niegdyś związani z bandą Marion, popełniają morderstwo, które idzie na konto "królowej złodziei". Odpowiedź władz jest szybka i miażdżąca. W kościołach zostaje odczytany list biskupa. Jego wymowa jest aż nadto jasna: za wszelką pomoc okazaną Marie i jej towarzyszom grozi ekskomunika. Wkrótce, dzięki udziałowi zastraszonej ludności, wszyscy wpadają w zasadzkę przygotowaną przez Pecourta i wędrują za kratki. Jednak dzięki sprytowi Marion, Olivierowi udaje się uciec. Następnie wspólnie z Corentinem uwalniają "królową złodziei". Potęguje to tylko zawziętość Pecourta, który doprowadza do zaocznego skazania całej trójki na śmierć.