Wyszukiwaniex

Proszę wpisać poszukiwane słowo lub jego fragment.

Opcja fragment pozwala wyszukać każde wystąpienie poszukiwanego wyrażenia.

Opcja początek pozwala wyszukać wszystkie tytuły i nazwiska rozpoczynające się od wyszukiwanego wyrażenia.

Opcja dokładnie wyszukuje tylko te filmy i osoby, których tytuły, imiona i/lub nazwiska są takie same jak wyszukiwane wyrażenie.

WAŻNE! Proszę pamiętać, że każda osoba wpisana jest do bazy w formie „nazwisko, imię”. Wyszukując osoby w opcji początek należy wpisać jej nazwisko lub jego początkowy fragment, w opcji dokładnie należy wpisać np. Kowalski, Jan (nie Jan Kowalski). W tej opcji wpisanie przecinka i spacji JEST KONIECZNE.

Szukaj w bazie

ADAMASZKOWY BĘBENEK

  • Spektakl telewizyjny
  • Rok produkcji:
    1996
  • Premiera:
    1997. 03. 13

"Adamaszkowy bębenek" to jedna z czterech jednoaktówek (ponadto: "Wachlarz", "Szafa", "Pani Aoi") składających się na wyreżyserowany przez Andrzeja Wajdę w Starym Teatrze spektakl pt. "Mishima" - jego premiera w listopadzie 1994 r. towarzyszyła otwarciu pod Wawelem Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej. Tym razem miniatura dramatyczna autora znanego w świecie pod pseudonimem Yukio Mishima (1925-70; właść. Hiraoka Kimitake) została zrealizowana jako samodzielne, odrębne formalnie widowisko telewizyjne. Tytuł jest nieobcy publiczności w Polsce - "Adamaszkowy bębenek" łącznie z dwoma innymi jednoaktówkami ("Wachlarz", "Jesteś piękna") wystawił w 1965 r. w warszawskim Teatrze Współczesnym Tadeusz Łomnicki, z gościnnymi rolami Ireny Eichlerówny. Widzowie Teatru TV pamiętają sztukę wyrosłą z fascynacji autora klasycyzmem francuskim "Madame de Sade". Tematem większości utworów Mishimy są dwie najpotężniejsze siły, którym człowiek ulega, miłość i śmierć, a także obsesyjne umiłowanie klasycznego piękna i tradycyjnych wartości. Z tego ducha wyrósł "Zbiór współczesnych dramatów no" (Kindai-nogakushu), które zapewniły japońskiemu dramaturgowi i powieściopisarzowi znaczącą pozycję w literaturze światowej. Tragicznego rozgłosu przydała jego nazwisku samobójcza śmierć. Yukio Mishima, zwolennik odrodzenia kultu cesarza, twórca stuosobowego paramilitarnego Stowarzyszenia Tarczy (Tate-no kai), popełnił seppuku, w dramatyczny sposób dając wyraz swemu rozczarowaniu i bezsilności. Utwory sceniczne Mishimy łączą w sobie nowoczesne rozwiązania dramaturgiczne z sięgającą średniowiecza tradycją teatru no, który jest najszlachetniejszą, "dworską" odmianą klasycznego teatru japońskiego (obok kabuki - bardziej popularnej, późniejszej wersji teatru aktorskiego oraz bunraku - odmiany teatru lalkowego).
Zgodnie z wymaganiami klasycznej formy no, w "Adamaszkowym bębenku" najważniejszy konflikt rozgrywa się nie pomiędzy bohaterami dramatu, lecz w głębi ich dusz - kobieta i starzec najpierw muszą poznać prawdziwą wartość swych uczuć, zanim dojdzie do ostatecznej konfrontacji protagonistów. Aktorzy, przybrani w dyskretnie stylizowane kostiumy, z "japońską" charakteryzacją, powściągliwie manifestują uczucia, emocje biorą górę tylko w najbardziej dramatycznych momentach.
Opowieść rozpoczyna starzec, beznadziejnie zakochany w pięknej, nieosiągalnej, otoczonej wielbicielami kobiecie. Iwakichi nie zna nawet jej imienia, nazywa ją Księżycową Władczynią Drzew Cynamonowych. Codziennie wpatruje się w okno naprzeciwko, gdzie kiedyś ujrzał jej postać, codziennie kreśli swoje wyznania miłosne. Litościwa urzędniczka z biura porad prawnych, gdzie sprząta stary Iwakichi, zaniosła już trzydzieści listów bez odpowiedzi, przedtem nieśmiały człowieczek pisał je i palił, przed siedemdziesiąt dni. Nagle w pokoju po drugiej stronie ulicy zapala się światło. Jeden z przybyłych tam mężczyzn odbiera list przeznaczony dla Księżycowej Władczyni Drzew Cynamonowych. Już samo imię adresatki pobudza "światowców" do kpin i uszczypliwości. Madame, równie złośliwa jak oni, wyjaśnia, iż korespondencja powinna trafić do rąk jednej z jej klientek. Ona sama nie doręczyła jednak pani Hanako żadnego listu, bo miłosne uniesienia 70-letniego dozorcy wydawały jej się zawsze żałosne i śmieszne. Gdy przybywa posągowo piękna gwiazda, żartownisie podsuwają jej powien pomysł. Radzą przesłać starcowi głuchy, obity nie skórą, lecz adamaszkiem bębenek, z przewrotnym liścikiem: jeśli głos bębenka będzie donośniejszy niż hałas ulicy i dotrze aż tutaj, spełnię pana pragnienia... Uszczęśliwiony Iwakichi, ujęty tak wytwornym sposobem wyrażania uczuć, uderza w niemy, teatralny rekwizyt. Jego upokorzenie i rozpacz wywołują salwy śmiechu. Ludzie wyśmiani nie umierają, znikają w czeluści nocy, jak księżyc, który spadł na ziemię i leży w rynsztoku. W tydzień po śmierci Iwakichi jego duch nawiedza piękną Hanako. Kobieta, której wnętrze uformowali mężczyźni bez czci i wiary, nadal nie jest w stanie usłyszeć bębenka, który grzmi potężnym głosem po stokroć zranionej miłości. Ale teraz już wierzy, że gdyby starzec z królestwa zmarłych uderzył w bębenek jeszcze raz, na pewno by go usłyszała. [PAT]

Ekipa
pełna | skrócona | schowaj

Pierwowzory
schowaj

Pierwowzór
ADAMASZKOWY BĘBENEK
AutorYukio Mishima
PrzekładAnna Zielińska-Elliot
2017.02.11 01:28:23
© 1998-2018 Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi.
Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl jest bazą danych chronioną przepisami Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. 2001 nr 128 poz. 1402). Kopiowanie treści zawartych w serwisie bez zgody redakcji zabronione. Kopiowanie i wykorzystywanie fotosów oraz materiałów audiowizualnych zamieszczonych w serwisie bezwzględnie zabronione, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez prawo. Cytowanie fragmentów treści zawartych w serwisie wymaga zgody redakcji. W każdym przypadku konieczne jest podanie źródła w podpisie pod cytowanym fragmentem. W przypadku portali internetowych żródło musi być linkiem do serwisu filmpolski.pl.
Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl działa na podstawie art. 2 Ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 2018 poz. 1000).
Ta strona używa plików cookie. Zapisywanie plików cookies można zablokować, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Piotr LitwicMuzeum KinematografiiMakuFly Marcin MakowskiKrzysztof Wellman