Wyszukiwaniex

Proszę wpisać poszukiwane słowo lub jego fragment.

Opcja fragment pozwala wyszukać każde wystąpienie poszukiwanego wyrażenia.

Opcja początek pozwala wyszukać wszystkie tytuły i nazwiska rozpoczynające się od wyszukiwanego wyrażenia.

Opcja dokładnie wyszukuje tylko te filmy i osoby, których tytuły, imiona i/lub nazwiska są takie same jak wyszukiwane wyrażenie.

WAŻNE! Proszę pamiętać, że każda osoba wpisana jest do bazy w formie „nazwisko, imię”. Wyszukując osoby w opcji początek należy wpisać jej nazwisko lub jego początkowy fragment, w opcji dokładnie należy wpisać np. Kowalski, Jan (nie Jan Kowalski). W tej opcji wpisanie przecinka i spacji JEST KONIECZNE.

Szukaj w bazie

DRZWI MUSZĄ BYĆ ALBO OTWARTE, ALBO ZAMKNIĘTE

  • Spektakl telewizyjny
  • Rok produkcji:
    1989
  • Premiera:
    1989. 10. 15
  • 38 min

Mało znana miniatura dramatyczna Alfreda de Musseta (1810-57) z serii tzw. przysłów. Podobnie jak kilkanaście innych komedii francuskiego poety i dramatopisarza - m.in. "Kaprysy Marianny", "Lorenzaccio", "Nie igra się z miłością", "Barberyna", "Świecznik", "Nie trzeba się zarzekać", "Kaprys" - i ten drobiazg był pisany nie na scenę. Autor bowiem, po sromotnej klapie debiutanckiej "Nocy weneckiej", obrażony na krytykę i publiczność nie zabiegał już o wystawienie żadnej ze swych sztuk. Wszystkie publikował w najpoczytniejszym wówczas piśmie literackim "La Revue des Deux Mondes". Ta obopólna niechęć dramatopisarza i teatru wydaje się tym dziwniejsza, że Alfred de Musset był w owym czasie jedną z najbardziej znanych osobistości literackich Paryża. "Spowiedź dziecięcia wieku", uznana za manifest pokolenia młodych romantyków, obiegła wszystkie salony, gdzie równie głośno rozprawiano też o burzliwym romansie autora z George Sand. W dodatku Musset dobrze znał środowisko teatralne, pisywał recenzje z przedstawień Comedie Francaise, m.in. z pierwszych występów na narodowej scenie wielkiej Rachel, z którą połączył go później namiętny romans. A jednak teatry nie kwapiły się z wystawianiem dzieł jednego z najpoczytniejszych autorów i bywalca najmodniejszych salonów.
Dalekie echa tych perypetii Musseta z teatrem można również odnaleźć w jednoaktówce "Drzwi muszą być albo otwarte, albo zamknięte". Karcąc Hrabiego, który - zastawszy Markizę samą - czuje się zobowiązany do zalotów, śmiesznych, głupich i banalnych, wzburzona dama powiada: "Wie pan, kogo przypominają mi mężczyźni w podobnych okolicznościach? Tych biednych wygwizdywanych literatów, którzy zawsze chodzą z jakimś rękopisem w kieszeni, jakimś dramidłem nie do wystawienia i wyciągają je natychmiast, gotowi czytać, gdy tylko przez kwadrans jesteś z nimi sama". W atmosferze drobnych złośliwości i błyskotliwych utarczek słownych toczy się cała konwersacja. Hrabia przybywa do Markizy z wizytą wcześniej, niż zwykli się zjawiać goście w dniu przyjęć. Zgodnie z obowiązującą modą, prowadząc dom otwarty trzeba przyjmować "cały Paryż", a tłoku i hałasu Hrabia nie znosi. Chce porozmawiać z panią domu o tym, co szczególnie go niepokoi. Na mieście mówi się już, że piękna wdowa przemyśliwa o powtórnym zamążpójściu, a jej wybrankiem rzekomo ma być sąsiad ze wsi, pan Camus, skądinąd podobno milioner. Tymczasem Hrabia, oglądając bez mała codziennie osobę obdarzoną taką urodą, inteligencją i wdziękiem, zapałał do niej uczuciem najszczerszym. Markiza, zamiast wdzięczności, okazuje zniecierpliwienie. Wytworni panowie z towarzystwa przypominają jej poprzebieranych fryzjerów, gdy próbują złapać kobietę na lep ciągle tych samych mdłych i natrętnych banałów. Urażony w swej dumie Hrabia zamierza wyjść, już otwiera drzwi, gdy Markiza wysuwa kuszącą propozycję. Sytuacja powtarza się parokrotnie, krzyżują się miłosne wyznania i wykwintne obelgi. Porównany do wygwizdanych autorów adorator nie poddaje się - "Jeśli miłość jest komedią, to komedia ta, stara jak świat, wygwizdywana czy przyjmowana z aplauzem, jest jeszcze w końcu tym, co wynaleziono najlepszego. Role w niej są nieco ograne, ale w końcu, żeby sztuka nie była nic warta, cały wszechświat nie uczyłby się jej na pamięć. Zresztą nie mam racji mówiąc, że jest stara. Czy jest się starym, będąc nieśmiertelnym?" Markiza drwi z "czystej poezji", ale kobiecy spryt podpowiada jej, że nie może się wahać w nieskończoność. Jak mówi przysłowie, drzwi muszą być albo otwarte, albo zamknięte. [PAT]

Ekipa
pełna | skrócona | schowaj

Pierwowzory
schowaj

Pierwowzór
DRZWI MUSZĄ BYĆ OTWARTE LUB ZAMKNIĘTE
AutorAlfred de Musset
PrzekładJerzy Lisowski

Patrz także:
schowaj

2017.02.11 01:39:52
© 1998-2019 Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi.
Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl jest bazą danych chronioną przepisami Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. 2001 nr 128 poz. 1402). Kopiowanie treści zawartych w serwisie bez zgody redakcji zabronione. Kopiowanie i wykorzystywanie fotosów oraz materiałów audiowizualnych zamieszczonych w serwisie bezwzględnie zabronione, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez prawo. Cytowanie fragmentów treści zawartych w serwisie wymaga zgody redakcji. W każdym przypadku konieczne jest podanie źródła w podpisie pod cytowanym fragmentem. W przypadku portali internetowych żródło musi być linkiem do serwisu filmpolski.pl.
Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl działa na podstawie art. 2 Ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 2018 poz. 1000).
Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl współpracuje z TVN w zakresie publikacji promocyjnych materiałów audiowizualnych. Administratorem danych pozyskanych w związku z emisją tych materiałów jest TVN.
Ta strona używa plików cookie. Zapisywanie plików cookies można zablokować, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Piotr LitwicMuzeum KinematografiiMakuFly Marcin MakowskiKrzysztof Wellman