Wyszukiwaniex

Proszę wpisać poszukiwane słowo lub jego fragment.

Opcja fragment pozwala wyszukać każde wystąpienie poszukiwanego wyrażenia.

Opcja początek pozwala wyszukać wszystkie tytuły i nazwiska rozpoczynające się od wyszukiwanego wyrażenia.

Opcja dokładnie wyszukuje tylko te filmy i osoby, których tytuły, imiona i/lub nazwiska są takie same jak wyszukiwane wyrażenie.

WAŻNE! Proszę pamiętać, że każda osoba wpisana jest do bazy w formie „nazwisko, imię”. Wyszukując osoby w opcji początek należy wpisać jej nazwisko lub jego początkowy fragment, w opcji dokładnie należy wpisać np. Kowalski, Jan (nie Jan Kowalski). W tej opcji wpisanie przecinka i spacji JEST KONIECZNE.

Szukaj w bazie

Nie żyje Andrzej Kondratiuk

22 czerwca 2016

Dziś w nocy w wieku 79 lat zmarł Andrzej Kondratiuk, wybitny reżyser filmowy.

Absolwent Wydziału Operatorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi, karierę rozpoczął na początku lat 60. jako twórca filmów krótkometrażowych, m.in. zabawnego paradokumentu "Kobiela na plaży" oraz telewizyjnych: "Monologu trębacza" i "Chciałbym się ogolić". W roku 1966 zrealizował serial "Klub profesora Tutki" na podstawie opowiadań Jerzego Szaniawskiego, z Gustawem Holoubkiem w roli tytułowej. W roku 1970 stworzył kultową dziś "Hydrozagadkę". W tym samym roku zrealizował swój pierwszy film kinowy, "Dziurę w ziemi". Jego kolejne filmy to "Skorpion, panna i łucznik", "Wniebowzięci" i "Jak to się robi" (dwa filmy, które stworzyły legendę duetu aktorskiego Himilsbach - Maklakiewicz) i "Pełnia". W latach 80. zaczął tworzyć - wspólnie z żoną Igą Cembrzyńską - filmy autorskie, na poły autobiograficzne: "Gwiezdny pył", "Cztery pory roku", "Mleczna droga", "Wrzeciono czasu" i "Słoneczny zegar". Jego ostatnim filmem był dokumentalny "Pamiętnik Andrzeja Kondratiuka" zrealizowany 10 lat temu. Potem poważna choroba uniemożliwiła mu aktywność zawodową.


Andrzej Kondratiuk był jednym z najbardziej oryginalnych i "osobnych" polskich reżyserów filmowych. W swoich najbardziej dojrzałych artystycznie filmach swobodnie eksplorował własną historię jako artysty i jako mężczyzny. Filmy te, osadzone w rodzinnym domu we wsi Gzowo nad Narwią, właściwie pozbawione były tradycyjnej fabuły, stanowiły raczej ciąg niejednorodnych obrazów rozpiętych między quasi dokumentem a groteską. Reżyser nie bał się sięgać do własnej biografii i ze zdumiewającą szczerością opowiadał o miłości do żony, starzeniu się... Tematem naczelnym tych filmów jest przemijanie, podkreślane obsesyjnie powracającym cyklem pór roku, następstwem dnia i nocy, rytualną powtarzalnością codziennych czynności. Są one w pełni samoświadomym wyznaniem artystycznym reżysera, który rezygnuje z włączenia się do filmowego mainstreamu. To kino w pełni osobiste, nie dające się zamknąć w ramy gatunkowe, zapis aktu twórczego, który stanowi z życiem nierozłączną całość.


Pogrzeb odbędzie się w środę 29 czerwca. Msza święta pogrzebowa rozpocznie się o godz.13.00 w Kościele Środowisk Twórczych na Placu Teatralnym w Warszawie. Pogrzeb rozpocznie się o godzinie 14.45 na Powązkach Wojskowych.

© 1998-2018 Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi.
Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl jest bazą danych chronioną przepisami Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. 2001 nr 128 poz. 1402). Kopiowanie treści zawartych w serwisie bez zgody redakcji zabronione. Kopiowanie i wykorzystywanie fotosów oraz materiałów audiowizualnych zamieszczonych w serwisie bezwzględnie zabronione, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez prawo. Cytowanie fragmentów treści zawartych w serwisie wymaga zgody redakcji. W każdym przypadku konieczne jest podanie źródła w podpisie pod cytowanym fragmentem. W przypadku portali internetowych żródło musi być linkiem do serwisu filmpolski.pl.
Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl działa na podstawie art. 2 Ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 2018 poz. 1000).
Ta strona używa plików cookie. Zapisywanie plików cookies można zablokować, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Fotos-Art Robert PakaPiotr LitwicMuzeum KinematografiiMakuFly Marcin Makowski