Wyszukiwaniex

Proszę wpisać poszukiwane słowo lub jego fragment.

Opcja fragment pozwala wyszukać każde wystąpienie poszukiwanego wyrażenia.

Opcja początek pozwala wyszukać wszystkie tytuły i nazwiska rozpoczynające się od wyszukiwanego wyrażenia.

Opcja dokładnie wyszukuje tylko te filmy i osoby, których tytuły, imiona i/lub nazwiska są takie same jak wyszukiwane wyrażenie.

WAŻNE! Proszę pamiętać, że każda osoba wpisana jest do bazy w formie „nazwisko, imię”. Wyszukując osoby w opcji początek należy wpisać jej nazwisko lub jego początkowy fragment, w opcji dokładnie należy wpisać np. Kowalski, Jan (nie Jan Kowalski). W tej opcji wpisanie przecinka i spacji JEST KONIECZNE.

Szukaj w bazie

PERPETUUM MOBILE

2009
Agnieszka Burszewska

Stary naukowiec marzy o stworzeniu maszyny, która pracowałaby w nieskończoność, wytwarzała energię bez jej pobierania. Pracuje w samotności, w mrocznym i zagraconym laboratorium. Nieustanie podejmowane studia i badania nie przynoszą jednak rezultatu. Pierwszy moment iluminacji następuje, gdy bohater bawi się Kołysanką Newtona. W obijających się o siebie kulkach dostrzega elementy przyszłej maszyny. W końcu powstaje żelazne urządzenie, które jednak nie działa i wówczas następuje drugie olśnienie: by wprawić je w ruch, niezbędny jest element ludzki. I tak martwa materia łączy się z żywą, z ludzkim ciałem.

Postać z filmu Agnieszki Burszewskiej współtworzy galerię szalonych naukowców, którzy wielokrotnie inspirowali twórców kina. Nawet fizycznie przypomina Rotwanga z Metropolis (1927) i Dr Mabuse z filmu Fritza Langa pod tym samym tytułem (1922). Inaczej jednak niż większość z nich, sam pada ofiarą swej obsesji. Nie czyni zła innym, nie wyrządza nikomu krzywdy. Żyje w całkowitej izolacji, poświęcając się swej pasji. Ofiara, na którą się decyduje, podważa jednak podstawy etyki: wartość ludzkiego życia jest niezbywalnym dobrem. Tworząc perpetuum mobile, nie tylko zaprzecza prawom fizyki, ale i niszczy istotę człowieczeństwa. Burszewska portretuje go wyłącznie w zamkniętej, pogrążonej w mroku przestrzeni laboratorium. W sposobie jej filmowania nawiązuje do niemieckiego ekspresjonizmu, wykorzystując wyraźny kontrast pomiędzy światłem i mrokiem, walory czerni i bieli. Jasnym snop światła wydobywa z szarości odpychający kształt lalki-konstruktora lub otaczające ją i inspirujące przedmioty. Tajemnicze urządzenia rzucają wyraźne cienie. O ile szalony naukowiec jest bliskim krewnym bohaterów niemieckiego ekspresjonizmu - tajemniczych i przerażających, to materia wokół niego przypomina raczej rupieciarnię słynnych twórców kina animowanego, braci Quay. Gdy bohatera ogarnia szał konstruowania, śrubki same się wkręcają, nakrętki i kawałki blachy lgną do jego rąk. Podobnie jak w filmach twórców Ulicy Krokodyli (1986), technika łączy się u Burszewskiej z ciałem. Jego fragment staje się częścią maszyny, jej elementem nieodzownym.

Perpetuum mobile od wieków fascynowało naukowców. Burszewska pozostawia w swym filmie ślady tej długiej historii. Tajemnicze rysunki, którymi posługuje się jej bohater, odwzorowują projekty naukowców z XIII wieku, gdy idea ta się rodziła i prace uczonych z przełomu XVII i XVIII wieku, gdy cieszyła się ogromną popularnością. Znajduje się wśród nich słynny rysunek Leonarda da Vinci. W pewnym momencie geometryczne figury projektów zaczynają wirować, tworząc abstrakcyjną, przywodząca na myśl kalejdoskop, animację. Dzięki zastosowaniu tego zabiegu, udaje się przeniknąć wnętrze bohatera, który owładnięty obsesją osuwa się w obłęd. Figura wirowania, krążenia konotuje szaleństwo.

Katarzyna Mąka-Malatyńska
© 1998-2017 Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi. Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl jest bazą danych chronioną przepisami Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. 2001 nr 128 poz. 1402). Kopiowanie treści zawartych w serwisie bez zgody redakcji zabronione. Kopiowanie i wykorzystywanie fotosów oraz materiałów audiowizualnych zamieszczonych w serwisie bezwzględnie zabronione, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez prawo. Cytowanie fragmentów treści zawartych w serwisie wymaga zgody redakcji. W każdym przypadku konieczne jest podanie źródła w podpisie pod cytowanym fragmentem. W przypadku portali internetowych żródło musi być linkiem do serwisu filmpolski.pl.
Ta strona używa plików cookie. Zapisywanie plików cookies można zablokować, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Piotr LitwicMuzeum KinematografiiMakuFly Marcin MakowskiKrzysztof Wellman